विबस

केहि छैन उसको चाहना दुई छाक खान पाए पुग्छ
तन ढाक्ने गरि बस् कपडा लगाउन पाए पुग्छ
कर्ममा विस्वास गर्छ उ पसिना बगाउज जान्दछ
पहरालाईनै फारेर मूल निकाल्न सक्दछ

गरिब भन्छन उसलाई कस्तो हो या जालो
उसले मात्र सधै लगाउन पर्ने झत्रो झाम्रो र टालो
हुने खाने भनाउदाले भन्छन हेर कस्तो पाँखे
उसकै पसिना खाइरहेका छौ यो जानि राखे

सोषणमा विताउनुपर्ने जीन्दगी उसका पिडि सन्तती
मानव हो उ मानविय जिन्दगी छैन हेर कस्तो दर्गति
बुझ्दैन उसले जान्दैन उसले सामन्तिको हो यो सोषण
उसका सन्तानले पाएका छन उपहार भोकमरी र कुपोषण

यो देश सबैको साझा हो चाहिदैन यहा कोहि ठेकेदार