सानु खतिवडा

पत्थरलाई सुन ठानी टल्काएर भूल गरेँ
निभेको त्यो दीप फेरि सल्काएर भूल गरेँ

जाँदै थियो डाँडा काटी किन रोकेँ बेकारमा
निष्ठुरीलाई माया दिँदै पल्काएर भूल गरेँ