जयदीप मगर

प्रियसी,
गहिरो सम्झना
वसन्तको आगमनसँगै
हरेक बिरुवामा पालुवा पलाउँछ
खहरे अनि ती उजाड लाग्दा
ती निश्छल पहाडहरूलाई
हरियालीले सजाइदिन्छ

युद्ध त सम्झैतामा टुङ्गिसक्यो
नेताको कुर्सी सुरक्षित भइसक्यो
मान, सम्मान पाइसक्यो पद पाइसक्यो
तर युद्धका अवशेषहरू अँझैनी बाँकी नै छन् ।

गरिबको झुपडी जलिरहेको छ
अँझैनी विध्वंसको ज्वालाले
निमुखाको पसिनामा रमाइरहेका छन्
संवेदनाहिन ती सत्तामा पुग्नेले ।

वसन्त आयो भन्छन्
तर खै काफल त पाकेन
कोईली गाउँछ भन्थ्यो
तर खोई कोइली पनि देखिन ।

रङ्गी चङ्गी फुलहरू फुल्थ्यो
अनि धर्ती मगमगाउथ्यो
भमरा पनि देखिन्थ्यो
तर आज
फूल त के कोपिला पनि देखिन

“यस रिअली गुडवाई” काठमाडौं
म जाँदैछु तिमीबाट टाढा
तिम्रो स्मृतिबाट दूर
मेरो जन्म भूमिमा, मेरो कर्म भूमिमा
जसरी फर्किन्छ गौथली लाखैमाईल काटेर
जसरी फर्किन्छ हावा सुन्दर सपना बोकेर ।