कार्तिकको महिना छ्यांग आकाश खुल्नुपर्ने तर बिहानैदेखी धुम्मिएको छ । असनको सांगुरो गल्लीमा ठेलागाडा र मान्छेहरूको भीडमा चेप्पिंदै म एकनाशसँग हिडिंरहेको छु । अचानक कसैले पछाडिबाट बोलाउँछ—
‘दादा ! ओ दादा ! ’म टक्क अडिन्छु र आवाज आएतीर हेर्छु । एउटी ठिटी, करीब सत्र वर्षकी भीड छिचोल्दै अघि बढ्छे र मेरो अगाडि ठिंग उभिन्छे । म उसलाई राम्ररी नियालेर हेर्छु ।
“ऐले पनि म तिम्रैबारेमा सोचिरहेको छु !” मेरो मोबाइलको इनबक्समा उसको नयाँ म्यासेज देखापर्छ । “तिमीसँग कुरा नगरे निद्रै लाग्दैन अचेल !” म टेबलघडीमा आफ्नो नजर दौडाउँछु । यतिखेर रातको १ बजिरहेको छ ।
गर्मीका यी उखरमाउला रातहरू जबजब छटपटीमा अनिँदै बित्छन्, तब मनमा अनेकौँ उडन्ते कल्पनाले डेरा जमाउँछन् । अचेल म यस्तै मनोदशाबाट गुजि्ररहेकी छु । ऊसँगको एसएमएस संवादले रातलाई अलिक छोट्याइदिएको छ ।
