नेपोलियन मरहट्टा

पिरतीको चिहानमा एउटा फूल सार्छु मैले,
यदि माया मार्यौ भने साच्चै नुन बार्छु मैले ।

कहिल्यै धोका दिने छैन यदि विश्वाश गर्छौ भने,
आफु बगी गए पनि तिमीलाई खोला तार्छु मैले ।
यदि माया मार्यौ भने साच्चै नुन बार्छु मैले ।

युद्ध हुन्छ दिन-दिन रातै पिच्छे युद्ध हुन्छ,
हेर्दै जाउ देशमा अब, छाकै पिच्छे युद्ध हुन्छ ।

जो सँग छ टन्न पैसा त्यही मात्रै बाँच्न सक्छन्,
धनी गरीब भन्ने एउटा, नातै पिच्छे युद्ध हुन्छ ।

गाँस,बास र अलिकती कपास देउ जवानीलाई,
जिउँदो लाश नबनाउ, सास देउ जवानीलाई ।

सधैं चोली भित्र कती बाँधी राख्छौ ? खुम्च्याएर,
कहिले काँही चोली खोली,आकश देउ जवानीलाई ।

जिउँदा लाशहरु बस्ने
त्यो मशानघाटको सिंहदरबारको
सुनै सुनको कुर्सिमा जो बसे पनि
यती सजिलै म तिमीलाई
आफ्नो शासक मान्दिन ।

मुण्ड-मुण्ड बुद्धी हुन्छ, कुण्ड-कुण्ड पानी हजुर,
अझै पनि सुध्रिएको छैन उन्को बानी हजुर ।

घरजमको कुरै छैन, उमेर पाखा लागिसक्यो,
अझै पनि हिँडेकी छन् बैँश छानी छानी हजुर ।