anupmagar

एकोहोरो शंख बज्दै थियो ,

मृत रहरहरु बोकेर

‘ बाध्यता ‘

दोभान तिर दौडिदै थियो ,

सुकी सकेका अतितहरु बटुलेर ,

शंकाले झोसेको आगो

ह्वारह्वार्ती बल्यो !

जब रहरहरु धुवाँ भएर आकाशमा उडे ,

अतित डढे पछिको

कोइला भन्नु नै जीवन ………………

जहाँ कसैलाई जिउनुको एउटा गीत गुनगुनाउनु छ !

माया गर्छु भन्दा रिसाई ऊ, गर्दिनभन्दा रिसाउछे ऊ, भिन्नता यही छ त्यहाकी “ऊ” र यहाकी “ऊ”मा, आँखा अगाडि उस्तै लाग्छ।

चाल उस्तै मुस्कान उस्तै परेली उस्तै हाउ भाउ उस्तै तर जब चिम्लिन्छु आँखा हराउछे त्यहाकी ऊ, तर झन् नजिक आउछे यहाकी ऊ, नरम थी त्यहाकी ऊ, साएद त्यसैले कहिले नि बिझाइनन् बिझाओस या नाबिझाओस कहिल्यै वास्ता रहेन यो छातीमा तर यहाकी ऊ झन् नरम लाग्छ हुदा कहिल्यै बिझाउदिनन तर नहुदा सारो बिझाउँछ यहाकी “ऊ”ले र नहुदामा बिझाउनुको बेग्लै मजाले मुटु चाहन्छ सधैं बिझाइरहोस यदि ऊ हुन्न नै भने, फरक यही छ त्यहाकी “ऊ” र यहाकी “ऊ”मा ।

तिमी आफै भन तिमी त्यहाकी “ऊ” हौ या यहाकी “ऊ”…..?

अतितले पेलेर सम्झनाहरू, तेल निस्कियो
त्यही तेलमा चिप्लेर, वर्तमान जिस्कियो
जून हरायो बादलभित्र,
आकाश फोर्छु भनेर, यो मन निस्कियो !!!

तिम्रो खुशी लाश बनेर ढले पछी ;

निस्सार प्रेम आफैं चिता बनेर जले पछी ;

नीरिह मलामी भै उभिएकाछन् रहरहरु !

र भ्रम भित्र टोलाई रहेछन मौन बहहरु !!

म साहिली दमिनी
ठूला बा’को दलान बाहिरै थिएँ,
नचोखिने गरी
… जुठो माझेकै थिएँ,
कलम भिरेका’ सुकिला
मेरो घरमा एक हुल मान्छे आए
ठूला बा’को घर न जान अ-हाए