benoy721

यात्रा
जिन्दगीको दौडमा जिन्दगीलाई उछिन्न नसकेर
बिपनाका तिता प्रखालहरू नाघेर
मनमस्तिष्कको फलैचामा थकाइ मार्दै
पानी पिउन पन्धेंरीमा पुग्दा
धाराबाट नै अशान्तिका तपकानाहरू
टप…… टप….. खस्दा

घाम डुबिसकेको छ
पूर्णिमाको रातमा चन्द्रग्रहण छ
शून्यतामा विलुप्त छ
प्रकृतिको शाश्ख्त अभिशाप
आस्थाका बगैचाबाट
स्नेहका फूलहरू चुडेर
असन्तुष्टिका झ्याउहरू उमारेर
सेता परेवाहरू घुम्ने ठाउँमा

इच्छाहरूको पसिना बगाएर
रहरहरूमा तुषारो पारेर
महेनतका पानी-फोकाहरू
सेप्टिक भै उप्किञ्जेल
जिएकै हो जिन्दगी
अब फेरि कुन जिन्दगी जिउनु?

बिर्सेको घाउ बल्झाउन तिमीसंग बोल्दिनँ म
सत्ये अब तिमी सामु हृदयलाइ खोल्दिनँ म

मन पराई तिमीलाई के भूल गरें अखिर
भइ गो! अब पिरथिका चिट्ठीहरू कोर्दिनँ म

न ता माया दियौ तिम्ले न ता घृणा गर्यौ मलाई
अब तिम्लाई विश्वास दिन यो छात्ती फोर्दिनँ म

एकपल्ट भूल गरेछु तिम्रो मन मागी हेर्नु
तर,अब कहिल्यै नि तिम्रो मन चोर्दिनँ म

नदीको दुइ किनारा भयो तिम्रो-मेरो मिलन
अब भेट्न आऊ भनी हात कहिल्यै जोड्दिनँ म