nuwakotejetho

पहिले-पहिले त म नमस्कार पनि एक हातले फर्काउँथे,
कसैले नमस्कार गरेन यदी भने खुबै सित रिसाउँथे ।
पहिले-पहिले त म सल्लाह लिनपनी खुवैसित डराउँथे,
होइन्छ कि आफू सानो भनी “जान्दछु म” भनी कराउँथे ।

पहिले-पहिले त म कुकुरले मालिकको आडमा बसी भुकेको देख्दा,
कुकूरको मालिक सम्झी खुबैसित डराउँथे,चिच्चाएरै कराउँथे,
तर आज म त्यो कुकूरको मालिकभन्दा पनि ठूलो मेरो मालिक चिन्ने भएको छु ।आखिर सच्चा मालिक मेरो पछिबसी रक्षा गरेको चाल पाउने भएको छु।

हुर्किएछ क्यारे म भित्रको म

पहिले-पहिले बाँदरले घर भत्काउन खोज्दा बाँदर लघार्न तम्सन्थेँ म अहिले बाँदर छाडी आफ्नो घर बलियो पार्नतिर दौडिदैछु ।

मेरो प्यारो गल्कोट

घोडाबाने अनि- रगेनी पनि- घससा ओरालो,
रमाउँदै फेरी- नरेठाँटी झर्दा- हट्दथ्यो पिरालो ।

नरेठाँटी बस्दा- चिया र नास्ता- घरतिर लागिन्थ्यो,
हटिया जाने- साथिलाई फेरी- गूड बाई भनिन्थ्यो ।

हेर्नलाई मिल्ने- घससा बाट- घुम्टे र गाजालाई,
बसमा कोची- लान्छन नी आज- ती मुन्छे राजालाई ।

गौँदी र दरम- ती दिदी-बहिनी- कसरी सुसाउँथे,
नछुने आफू- भएका दिन त- सबैलाई ब्युँझाउँथे ।

अहिले त देख्छु- दुबैलाई रोगी- धम्की नै लाएको,
छ सुस्त-सुस्त -उनको बोली- जरो नि आएको ।

गाउँका राम्रा- घर-बारी छोडी- बजार पो झरेछन्,
मलिलो खेतको- बीचमा हेर्छु -महल पो खडा छन् ।