टङ्कध्वज थापा

‘हेलो दाइ! आराम हुनुहुन्छ?’ उसले फिसिक्क हाँसेर भन्यो। मैले अलमल्ल पर्दै भनें– ‘मैले तपाईलाई चिनिन नि?’ ‘हत्तेरिका, दाइले पनि कसरी चिन्नु हुन्छ त? म तल्लाघर साँहिलाको छोरो रमेश के त। चार कक्षा पढ्दा–पढ्दै भागेको।’
‘दशवर्षको केटा अहिले पच्चीस वर्षको भैसक्यो अनि कसरी चिन्नु त?’ मैले आफन्तीय हाँसो हाँसेर भनें। त्यसपछि उसले मलाई शानदार कोठामा लग्यो। महँगो रेष्टुरेन्टमा खाना खुवायो। कुरै–कुरामा उसले मलाई खर्च छ कि छैन भनेर सोध्यो। मैले उसभित्र पूर्ण आफन्तिय ढुकढुकी देखेर पाँच हजार रुपियाँ बोकेर आएको बताएँ।