खगेन्द्र थापा

मग्मगाउँछ सारा संसार मीठो बास्ना छरेपछि
किन हुन्न सुख शान्ति देशलाई माया गरेपछि

सुवास छर्दै फूल्नु पर्छ सबै तनमन मन्दिरमा
के मिल्थ्यो र फर्किआउन डालीबाट झरेपछि

जब मुलुकमा अस्तव्यस्तताको आँधीवेहेरी चल्यो
असत्ति आतंकको बादलले गड्याङगुडुङ मच्चायो
निरीह मन मस्तिष्क र मुटुमा चट्याङ पर्यो
त्यही भयावह परिस्थितिको नमीठो साजसज्जाले
बग्न थाले यो निरीह मुलुकभर रगतका भेलहरू

म आँखाभरि गुलाबी सपना देख्थेँ
र, भन्थेँ
लौ है, अब त लोकतन्त्र आयो
सारा जनताले सुखको सास फेर्न पाउने भएँ
चौतर्फी विकास र उन्नति भएको हेर्न पाउने भए

तिम्रै भयो तनमन मागे तिमीले खुन दिउँला
रात परे अँध्यारोमा आकाशको जून दिउँला