शिव सस्मित

बरु एचआइभी एड्सले छोड्ला, मान्छेलाई पदचिन्ताले कहिल्यै छाडेन । यो रोग यतिबेला झन् महामारीकै रुपमा फैलिएको छ । ‘पदचिन्ता’ का बारेमा डा.पदप्रसादको तर्क यस्तो छ, “हेर्नुस्, यो रोग लाग्यो भने मान्छेको भोक, निद सब हराम गर्छ । यो रोगले चाकरीलाई प्रश्रय दिन्छ । मान्छे कुनै पदमा पुग्यो भने मात्र यो रोग केही बिसेक हुन्छ । पूर्ण रुपमा निर्मूल पार्न यसको कुनै ओखती छैन ।”

कुरो ठिकै पनि लाग्यो मलाई । नलाग्ने पनि कुरै थिएन । किनकि पदचिन्ताले त्यत्रो ‘डाक्टरी’ पाएका महोदयले भनेका कुरा म नाथेले कसरी नपत्याउनु । एक त उनी आफै पदका भुक्तभोगी थिए । आज सबैले हाम्रा पदभोगी नेताहरूलाई मात्र पदचिन्ताले ग्रस्त ठान्छन् तर यसो आफ्नो मुटुकलेजो छाम्नुस् त महाशयहरू ! सानाठूला हरेक पदहरूमा तपाईंहरूको कति हानथाप हुन्छ । तर यसो भनेर हाम्रा पदलोलुप नेताहरू पदचिन्ताको शिखरमै पुगेका छैनन् भनेर म भन्दिन । जे होस् साना वा ठूला, दह्रा या लुला सबै ‘पादबहादुर’हरू पदचिन्ताले ग्रसित छन् ।

‘पद’ यस्तो चिज हो, जसले मान्छेलाई रावणको रवाफमा परिणत गर्दछ, ‘अखलबाङ्गे जवाफ’मा परिणत गर्छ । मान्छेले मान्छेलाई मान्छे नगन्नु यसको प्रमुख विशेषता हो । यसको अर्थ ईश्वरीय रुप धारण गरेको सम्झनु र अरुलाई भुसुनाबराबर नगन्नु हो । कुनै पनि काममा हालीमुहाली गर्न पाउनु यसको आकर्षण हो । पदभार ग्रहण गरेका व्यक्तिहरूको बुद्धि टाउकाबाट सीधै तल गुद्वार हुँदै पौतालामा गएर जमेको हुन्छ । त्यसैले त भनिएको होला, भुईंमा तिनीहरूको खुट्टै छैन ।