नगेन्द्र थापा

बिर्सेर जाऊँ कसरी आज माटो यो
भिजिसकेको छ मेरो आँशु यही नै माटोमा

बिहान नभई बतासले शीत किन सुकाइदिन्छ
जस्तै मेरा पीरहरूले गीत सबै लुकाइदिन्छ

बिर्सेर फेरि मलाई नहेर
यहाँ एक जीवन आँसुमा डुब्छ
निको भइसकेको पुरानो त्यो घाउ
अनयास नै फेरि बल्झेर दुख्छ

चिनारी हाम्रो धेरै पुरानो रहे झैं लाग्दछ
नदेखे पनि भेट कतै सधैं भए झैं लाग्दछ

मलाई माफ गरिदेउ मेरा लोभी नजर
कहीं कसैमा डुबेछ भने
म त खोजीरहेछु हरेक चेहेरामा
मेरी सपनाकी एक प्रियसी मायालु

मेरो गीत म उभेको धूलोले सुनोस
मेरो गीत यहींको चूपचापले सुनोस
मेरो गीत कोहि सुन्दैन भने
आकाश वतासले सुनोस

संगाल घुम्टोहरू सजाऊ केशहरू
म आएँ आँधी बोकेर सम्हाल बेगहरू