समर्पित प्रकाश

हुँदै हुदैनन् अाफ्ना, मुटु दिएपनि कोहि।
प्यारा निस्किन्छन, पराई सम्झिएपनि कोही।
.
यति दुर गएर बजारिन्छन, कुनै अनकन्टारमा
हाडमासु झैँ कुनैबेला टाँसिएपनि कोही ।
.
सबै उस्तै हुँदैनन् , स्वार्थी अनि अवशरबादी
छोड्दैनन् साथ, सबै आशा नासिएपनि कोही।
.
रहन्न रसिलो, सधैँभरि जिन्दगी यो
जता गुलियो उतैतिर तानिएपनि कोही ।
.
रहिरहन्छ रहरजस्तै, अव्यक्त अभिव्यक्ति
भन्दै भन्दैनन् मनमा माया, थिए पनि कोही ।

मन न हो कहिलेकाहीं कल्पनामा डुबिदिन्छ, कहिलेकाहीं भावनामा बगिदिन्छ, कहिलेकाहीं सोचमा उडिदिन्छ, यो परिवर्तनशील मन । त्यसैले होला यी सोच विचारहरू पनि परिवर्तन हुन्छन समयसँगै । मान्छेहरू पनि परिवर्तन हुन्छन समयसँगै आफ्नो रुप रंग आकार परिवर्तन भएसरी ।

त्यसैले मलाई दुख लाग्दैन जबसँगै विद्यालय जीवन पार गरेको मेरो साथीले मलाई वास्ता गर्दैन। हामी जति मिल्ने साथी थियौँ त्यत्तिकै झगडा पनि गर्थ्यौँ। खाली पिरयडमा ऊ मसँग निहुँ खोजिरहन्थ्यो र म कुनै प्रतिक्रिया जनाउदिनथेँ ।

तिमी पनि तड्पीएको सुन्न पाइयोस
छटपटिमा जिएको सुन्न पाइयोस

अर्कै संग प्रेम, गर्छ रे तिम्रो प्रेमी
खबर उस्कै बिहेको सुन्न पाइयोस

एकदिन सारा संसार, जित्छुँ भन्ने तिमी
बाँच्न पनि आँत्तिएको सुन्न पाइयोस

हो तिमी, त्यहि गल्लिमा, त्यहि शहरमा
पागल बनि उँभिएको सुन्न पाइयोस

मेरो जस्तै जिउँदै मर्न, नपरोस तिमीलाइ
यादै यादमा बाँचिएको सुन्न पाइयोस

म सम्झिन्छुँ तिँ दिनहरु, कक्षाको अन्तिममा बसेर
अगाडि बसेका साथीहरुलाई कागजको डल्लोले
हिर्काइरहेको, अनि कसरी बिर्सन सक्छुँ गुरुले
थाहा पाएर हामीलाई कक्षा बाहिर निकालिएको,
आदरणिय गुरु लय खतिवडा हुनुहुन्थ्यो उहाँ। आक्कल
झुक्कल आजभोली पनि भेट भैरहन्छ उहाँसंग।
कुरा कलेजको सुरुवात तिरको हो यानकि ठिक दुई बर्ष
पहिले, मैले किताब पनि किनेको थिईन त्यसबेला,
कलेजको तेस्रो या चौथो दिन थियो त्यो।
वास्तवमा मलाई पहिलो डेस्कमा नै बस्ने बानी भएर
हुनसक्छ, मेरो अन्तिममा बस्ने रुचि हराएको थियो त्यस
दिन। हामी भन्दा अगाडिका डेस्कहरु महिला मित्रहरुले
भरिएका थिए र म संग बसिरहेको थियो मेरो नवपरिचित

रैछौ सार्है तकडा क्या गजब छ
र पो गर्छौ झगडा क्या गजब छ

कता जान्छौ तिमी? जता जान्छौ तिमी
उतै हुन्छ लफडा क्या गजब छ