krishna prasad dahal

म भन्छु नरोऊ नरोऊ किन यसै रुन्छौ तिमी
फिक्री तिमी नगरन किन विवश हुन्छौ तिमी

तिम्रो भन्नु म मात्रै हो अनि सधै तिमी मेरो
हाँसो तिमीसँग हुँदा किन आँसु चुन्छौ तिमी

कसम खान्छु सत्य सत्य हात तिम्रो सधै थाम्छु
तिम्रै थिएँ तिम्रै छु नि निराशा किन बुन्छौ तिमी

लाग्छ आफू आफैँसँग हारेँ आज
आफ्नो मुटु दोधारैमा पारेँ आज

बाँकी छन् धेरै कर्म पूरा गर्न अँझै
इच्छा जिउँदो हुँदा हुँदै आश मारेँ आज

झुलाउने हो कति हुन्छ भन्दा भन्दै
गर्नु पर्ने सामना निदाई टारेँ आज

दिनानुदिन हत्या हिँसा बढिरहेछन्
अन्याय र अत्याचार एटम बमको भाइरस झैँ फैलिरहेछन्
भ्रष्ट अनि भ्रष्टाचारहरू मौलाइरहेछन्
बेपत्ताहरूको सूची घट्नुको सट्टामा झन् थपिइरहेछन्
पिडितको आँखामा अन्यायहरू भेलसरी बगिरहेछन्
बलात्कृत र विधवाहरूको आर्तनाद गुन्जिरहेछन्
बोल्न खोज्नेहरूको गला बसिरहेछन्

बिरानो भयो प्यारो घर कुबाटोमा लागेको मनसँगै
भासिदैछन् पाइलाहरू हडबडाएको तनसँगै

ढुङ्गाको भर माटो भन्थे बढार्यो माटो हुरीले
एक्लो ठान्छ विचरो करोडौँको जनसँगै

धनीहरू मोज गर्छन् गरिबको पसिनामा
विचारहरू भ्रष्ट भए विलासिएको धनसँगै

तिमीसँगै पञ्चे बाजा बजाउने रहर छ
खालि तिम्रो सिउँदोलाई सजाउने रहर छ

बेरिएर अँगालोमै तिमीसँग सधैँ भरी
लुट्पुटिई तिम्रै काखमा लजाउने रहर छ

सल्बलाई इन्द्रियहरू बेहोसी तिम्रो वदनमा
जुनी भरि तिमीलाई कजाउने रहर छ

पहिलो भेटमै नजर जुध्यो मदहोसी भएँ म त
देखी तिम्रो रूपरङ्ग बेहोसी भएँ म त

ओठ टोकी मुस्कुरायौ थाम्नै गाह्रो भयो मन
तिम्रै हाँसोमा लट्ठिएको सोमरसी भएँ म त

लजाई लजाई बोल्यौ तिमी शिर तिम्रो निहुराएर
सधैँ तिम्रो नजिक हुन पढोसी भएँ म त

रमाउन खोज्थेँ तिमीसँगै थिएँ निश्चल पानी
सुम्पेकोथेँ तन मेरो तिमीलाई आफ्नो ठानी

जगलाई भत्काइदियौ भित्ताको के अर्थ रह्यो
साथलाई तिरमै छाड्यौ गर्यौ बैमानी