लक्ष्मीप्रसाद वास्तोला

कहिलेकाहीं घडीले घुम्न बिर्सन्छ
नाकले वास्ना लिन अनि
कानले सुन्न बिर्सिदिन्छ
मात्र आँखाहरू टुलुटुलु हेरिरहन्छन।

केही वस्तुहरू
मूर्तिझै लाग्ने केही मान्छेका टाउकाहरू
चलायमान एउटा मानव आकृति
केही बोलेजस्तो
केही देखाएजस्तो
वरपर चलिरहेछ!!!

कसैको बगैचामा फुल्न नसकेको
कसैको सिरमा पनि झुल्न नसकेको
न कसैको प्रेम प्रस्ताबमा प्रयोगमा आएको
यो सुन्दर संसारमा फुलेको
तर, स्याहार संहारको अभावमा तड्पेको
बेमौसमा पनि फुल्न सक्ने म,
मात्र नेताजीको गलामा पहिरन खोजी गरिएको
एउता फूल हुँ मं ..

आज
उसको जिन्दगीको
एउटा अंग
हराएको छ …

यही शहर हो
जहा धुलो र धुवाको पर्वाह नगरी हुर्केको फूल
कोपिला लाग्न नपाउदै
मुन्टो निमोठिएको छ
काटिन खोजिएका छन् जराहरू

बन्दीमा देश
खोसिदो अधिकार
रक्ताम्य बाटो

मैनको थुप्रो
अध्यारो शहरमा
जलिरहेछ