राम अप्रिय

– हामी बुढाबुढीवीच फोनमा गफ प्रायः हप्तामा एकचोटि हुन्थ्यो ।

– हिजो मात्रै सुखदुःखका कुरा गरेर एकहप्ताको लागि बिदा भएका थियौ ।

– तर आज बिहानै अचानक बुढीको फोन आयो ।

– फोन रिसिभ मात्रै के गरेको थिए,” सुन्नुस् त साच्चै हजुर आउने समय पनि भयो मलाई केही गरगहना चै नबिर्सी ल्याइदिनु पर्यो है ।”

– मनिषा र मेरो मित्रताको सम्बन्धमा कुनै नौलो थिएन ।

– बाल्यकालमा पुरै समय उठ्बस्, हिड्डुल, खानपिन प्रायःसँगै हुन्थ्यो ।

– यतिमात्र हो जीवन भोगाइको क्रममा आपसमा नचाहेर पनि विवशताले छुटेका थियौ ।

– सरकारबाट देशका सम्पूर्ण शिक्षित बेरोजगारी युवाहरूलाई आफ्नो शैक्षिक प्रमाणपत्र धितो राखेर कर्जा लिन पाउने विषयमा तत्काल कार्यन्वयन हुने मिडिया र पत्रपत्रिकाभरि छ्यापछ्याप्ति हल्ला चलेपछि ।

– सम्पूर्ण बेरोजगारी युवाहरूको शिथिल मनमा नयाँ उमंग, जोस् जाँगर, हौसला बढ्न थाल्यो ।

* नवीन र शर्मिलाको चिनजान भएपछि बिस्तारै बोलचाल हुन थाल्यो, भेट्घाट हुनथल्यो ।

* आपसमा हासखेल रमाइलो ठट्टा गर्दै सुखदुःख बाँडिन थाल्यो ।

* आफूभित्रका आन्तरिक कुराहरू आपसमा साटिन थाले ।

१) मेरो ब्यथा

यादहरू भूल्न सक्दो पिउँदैछु, खुशी छु भनुँ कसरी
उध्रिएको मन एक्लै सिउँदैछु, खुशी छु भनुँ कसरी
पहिले जस्तो सुख-शान्ति आजभोलि विल्कुल छैन साथी;
घरी-घरी दुख्दै-थाक्दै जिउँदैछु, खुशी छु भनुँ कसरी

हाम्रो पुरानो चिनजान थियो र सम्झिरहे
एउटा बेग्लै पहिचान थियो र सम्झिरहे

घाँस दाउरा मेला पात सधैंसँगै गर्थ्यौ
मित्रताको नाता महान थियो र सम्झिरहे