पाइला गर्हौँ छन् आज उसका, अफिसबाट सिधै घरतर्फ पनि गएनन् । ऊ पुग्छ एउटा एकान्त टाकुरामा । यहाँ धेरै मानिसहरू आउँछन । तर यहाँ एकान्तपना को महशुश हुन्छ र यसैको लागि मानिसहरू यहाँसम्म आउँछन । त्यही भीडमा एकान्तपना खोज्दै आज उमेश आइपुगेको छ । मनभित्र कुरा खेलाउँदै ऊ यताउती नजर फ्याँक्छ, जालमा पर्छ एउटा भँगेरा ।
“जब्बरे भोलि तँ स्कुल नजा, सुँगुर समात्नु छ ।”
उसको बाबुको यो बोली उसको टाउकोमा ठुलो बज्रपात झै भयो । एक त उसले भोलि शीलालाई दिनभर हेरी बस्न नपाउने भो । त्यसमाथि सुँगुर भनेपछि शीला तीन हात पर तर्कन्छे, उसको जातले सुँगुर छुन दिँदैन । यस्तोमा जब्बरे र उसका परिवारले दिनभरि लखेटी लखेटी सुँगुर समातेको देखी भने ?
“म सक्दिन सुँगुर समात्न । मेरो पढाई बिग्रन्छ ।”
आँखा खोल्दा नखोल्दै एक प्रकारको अनौठो गन्धको आभास पाउँछु । पक्का म अस्पतालमा छु । आँखा खोलेपछि पहिलोपटक मेरो नजर भित्तामा टाँसिएको पोष्टरमा अल्झिन्छ – ” तपाईंको जीवन अमूल्य छ, अकालमा यसलाई नफालौँ ।” बल्ल थाहा पाएँ, मेरो प्रयास असफल भएछ । त्यसपछि मेरा आँखा पुग्छन – भित्ता र सिलिङको कुनामा रहेको माकुराको जालोमा । पुरा बनेको छैन, बन्दैछन । माकुरो जालो बनाउदै गर्दा खस्छ, ऊ फेरि नचढ्दै मलाई थाहा हुन्छ ऊ चढ्नेछ । मलाई झट्ट एउटा कथा याद आउँछ – “राजा ब्रुस र माकुरो” । आफूलाई राजा ब्रुससँग म तुलना गर्न चाहन्न । मेरो बेडमा एउटा किताब रहेछ – “संघर्षशील जीवनीहरू” ।
