उषा गिरी

जीवनका रङ्गिन सपनाहरू
जङ्गलका कन्दमुल खाएर होस्
वा रमाइला क्षेणहरू लुटेर होस्
भावुकताको पोखरीमा
स्वतन्त्र रुपमा
अरुको मन नदुखाई
भूगोलको कुनै पनि कुनामा

सुनसान रातमा
गाउँको चौतारीको
रहर लाग्दि, झ्याङ्गिएर बेरिएको
शीतलताले
च्यातिएको मनहरूलाई
शीतलता नदिंदोरहेछ
बादलका पछ्यौरीभित्र
कोमल हाँसो
पवित्र स्नेह सम्झन्छु
गाउँघर पाखा पखेरा

जीवनसँग जुझ्दै
हारहरूलाई स्वीकार्दै
दृढ अठोट मनभरि पाल्दै
बिचलित नभैकन
चुला र चौकामा
ढिकी र जातोमा
विवशतामा रमाइरहेकी
प्रफुल्ल मेरी आमा
तिमीले आफ्नो
पीडाको क्षणलाई
हाँसी-हाँसी
हामीलाई हसाउँदै
अस्मिताको जोखिमहरूलाई भुली

छातीभित्रको असैह्य पीडालाई
हाँसो र खुशीमा बदल्दै
बितेका बर्षहरू झै
बैंसालु मनहरूमा
सुमधुर मुस्कान छर्दै
के तराई के पहाड
के स्वदेश के बिदेश
रातो साडी र हरियो पोतेमा
उल्लास, आनन्द र रोमान्चक
अनुभुती साट्न
भावयुक्त सुन्दर र गहन
गीतहरू सङ्गै
आएकाछौ तीज
तिमीलाई स्वागतछ
झुप्रा र महलहरूमा।

विवेक प्रयोग गरी
निश्चित समय र
नियमभित्र
बस
नत्र तिमी
तरल हुनेछौ।

हरियाली फाँटभन्दा सुक्का डाँडा मनपर्छ
फूलभन्दा धेरै मलाई काँडा मनपर्छ

नारीलाई होच्याउने पाखन्डीको माझमा
अरुको भाब नबुझ्नेले सुस्ताउछन साझमा
पूर्णिमाको प्रकाशभन्दा साझ मनपर्छ
फूलभन्दा धेरै मलाई काँडा मनपर्छ

एउटालाई दु:ख पर्दा मान्छे त्यसै हाँसिदिन्छन
ब्यथा पोख्ने ठाउ नै हुन्न भन्यो भने रिसाइदिन्छन

आजकाल किन
दोबाटोमा अत्रिप्त प्यास
र गुम्सेको भावनाले
मानबता बिछ्याइ रहेकाछौ,
पूर्णबिरामलाई बिर्सिएर
अन्तरिक्षको सपना
मात्र सुन्यतामा?

आमा आज म त्यसै त्यसै तडपी रहेछु
खुम्ची रहेछु करुणा र बिसाद पिडाहरुमा
दु:ख को भयानक महासागरहरुमा
कहाली लागिरहेछ असह्य पिडा का पुकारहरु देखेर।

पश्च्यतापमा डुबी जीबन जीर्ण न बनाउ
जीबन एक इस्वर को उपहार हो,
चट्यानमा फुल्ने सुनखरी त बाचिरहेछ
न जल न मल
यो पनि त भगवान को बरदान हो,

बर्षभरिका थकाइहरूलाई पर सारी
आसुँ र सुस्केराहरूलाई बढार्दै
बिगतका बर्षहरू झैं
यो बर्ष पनि दिर्घ विश्वाशका साथ