दिप पाठक

“बा लाई चिठी”

बा’ले शिरको टोपी निकालेर
पसीना पुछेको धेरै चोटी देखेको छु,
सानैमा सोधेको थिय
बा किन आउछन् पसीना?
घामले हो बावु।
फेरी सोधे,बा घाम त अस्ताई सके?
बा वोल्नु भयन !

अचेल प्रायजसो
बा त्यही टोपीले आँशु पुछ्नुहुन्छ रे
त्यसो नगर्नुहोला बा
मैले नदेखेपनी
मलाई खबर आउछन्
मलाई वाडुली लाउछन्
स्वाभिमानी मान्छेले त्यसो गरेको सुहाउदैन बा
नरूनु होला।

प्राय
आमालाई यि प्रश्न गर्न सक्दीन
जस्को उत्तर पनी आँशुनै हुन्छन्।
बा लाई सोधेको थिय,
किन रुनुहुन्छ बा?
बावु चाडवाड आउँछन्….

बा!
यी सबथोक आउछन् जान्छन्
यी समयका खेल हुन
फेरी आउँछननी अर्कोसाल।
तपाईनै रूनु भयो भने

१
एक प्रहर त रातमा, निदाउनुपर्ने हुन्छ
किनकी सपनामा कोही,आउनुपर्ने हुन्छ।।

फेरी आदेश छ काममा मुस्कुराईरहनु भनेर
जागीर पुग्नुपहिले आँखा,ओभाउनुपर्ने हुन्छ।।

प्रदेशमा दिनहरू त वित्छन् जसो-तसो
धेरै मुस्कीलले रातहरू,कटाउनुपर्ने हुन्छ।।

यस्तै सोचेर मन बुझायको छु प्रिया
केही पाउनलाई केही,गुमाउनुपर्ने हुन्छ।।

रोगीछु लाटी प्रेमको-जरूर तिम्रो प्रेमको
हरपल यी आँखामा तिमी,छाउनुपर्ने हुन्छ।।

२
खोज्दोहो अचेल पिढीले अनी,बाटोले मलाई
भुले होला ढिडोले अनी, आटोले मलाई ।।

बोकेर ढोको काट्नलाई घाँस,पुग्दथे जहाँ म

हामी यी भूगोलहरूमा,
यी देशहरूमा पुगेका छौ,
जस्ले आफूलाई शक्तिशाली ठान्छन्
र छन् पनि ।
हामीलाई नोकरी चाहिएको छ,
जहाँ नोकरी प्रशस्त छन्
र दिन्छन पनि ।