ई.दिपेन्द्र सुवाल

गजल
सगै खाको कसम अधुरो तोदेर गयौं,
पापी यो दुनियामाँ एक्लै मलाई छोदेर गयौं |

कति थिए हाम्रो सपनाहरू सङै जिउने,
मेरो माया बिच मै छोदेर गयौं |

हर दिन भिजिन्छ सिरानी मेरो ,तिम्रो यादमा,
आखाहरु मेरो तिम्ले ,जिन्दगीभरलाई भिजायर गयौं |

बाच्ने सबै मेरो रहरहरु , जिन्दगीको तिम्ले,
सधैं भरिको लागि , मृत्युतिर मोदेर गयौं |

एक
तिम्रो मायामा
पागल झै भए म
अरुको सामु !!!

“जिउन सकिन”
उनको नाम यो मन भित्रको मेत्न सकिन
आखाभरी आँसु छ मेरो किन झार्न सकिन
एक्लै एक्लै टोलाउने गर्छु म आजकल
पीडा छ यो मनभित्र तर किन पोख्न सकिन

भो अब चाहिदैन झुथो साथ तिम्रो मलाई
त्यो झुथो साथ सम्झी जीवनमा रम्न सकिन
पलपल तिम्रो झुथो ती बाचाहरु सम्झिन्छु म
तेसैले यो जीवनमा आज म हास्न सकिन

भन्छन मलाई सबै आजकल पागल प्रेमी यहाँ

“थाहा हुन्छ”
ई.दिपेन्द्र सुवाल (निराशी)
गरिबलाई सोध तिमी जिवनमा यहाँ
धनको कति महोत्सव छ भनी थाहा हुन्छ ।
चोत खानु कतिको पीडा हुन्छ यहाँ
एक पागल प्रेमीलाई सोध थाहा हुन्छ ।

जीवन जिउन कति कठिन छ यहाँ
एक दृष्टिविहिनलाई सोध थाहा हुन्छ ।