धनेन्द्र विमल

तिमीबिना मेरो आँगन अधुरो अधुरो अधुरै थियो
तिमीबिना मेरो जीवन अपुरो अपुरो अपुरै थियो

यो फूल जस्तो त्यो मन भए कतिमा हुन्थ्यो नि
सोचेको मात्र हैन है कान्छी आँटेको पुग्थ्यो नि

किन मन हुन्छ चञ्चल
किन बढ्छ याद झनझन
के भो मलाई के रोग लाग्यो लौन बताऊ
लडें लडें लडें म त लौन समाऊ

आँखामा केही आस थियो मुटुमा केही सास थियो
सायद तिमीले पर्खनुमा पर्खाइको कुनै रस थियो

लाइदेऊ लाइदेऊ माया लाइदेऊ ए संगीता
जुग जुग बित्ने माया लाइदेऊ ए संगीता
हिजो पनि तिमी मेरो आज पनि तिमी मेरो
जति जति जन्म हुन्छ त्यति त्यति तिमी मेरो

यो हाम्रो कस्तो मिलन हो
शून्यताको जहाँ बास छ
केवल खुल्दुलीको खाली ढुकढुकीको
सानो सानो मिठो धुन छ