दिनमान गुर्मछान 'दिगु'

थियो सानो संसार हुरीले उडायो
घामको भर पर्दा धुरीले उडायो

रात छिप्पिदो थियो सायद चुक घोप्टिएझैँ गरी । तपाईंको कोलाहलमय सहरमा वल्ल ध्वनि प्रदूषणको मत्थरताले स्थान पाउँदै थियो होला । हो त्यहीँ समय एकादेशको कुनै सहरको एक कुटीमा मलाई छिटो पुग्नु थियो ।

(भक्त आफ्नो घरको आँगनमा खेलिरहेको हुन्छ । उसका दुई भाइ पनि ऊसितै खेलिरहेका हुन्छन् । त्यत्तिकैमा उदिन भक्तको आँगनमा आइपुग्छ ।)

उदिनः खेलिरहेछौ भक्त ?

भक्त ः (उदिनलाई हेर्दै) हो, खेलिरहेको छु ।

आफूभित्रै पीडा बोकी बाचेको छ मान्छे
भित्रभित्रै रोए पनि हासेको छ मान्छे