पार्वती शाही

चकमन्न रातको अँध्यारो साम्राज्य बीच, सुनसान समयमा म एकाएक झसङ्ग ब्युझिएँ । स्मृतिपटलको ढोका अनयासै खुल्न पुग्छ । एकाएक सम्झनाको हुरीले बिगतको धमिलिएको एल्बमलाइ पल्टाई दिन्छ । म बाध्य हुन्छु । एल्बमका चहकिला तस्बिर नियाल्न । हो, चाँदनी ! धेरै पछि आज, यो मध्ये रातमा मक्किएको बिगतबाट मुर्झाइसकेको अतितलाई हुकाइरहेकोछु । निभिसकेको सलेदोमा फेरि बल्झाईको तेल थपेर सल्काइरहेको छु । खाटा बसिसकेको घाउँबाट फेरि सम्झनाका पाप्रा उब्काउँदै छु म ।

शहर कुनाको दुई तले घरको तल्लो तला ! माथिपट्टि सेतो बोर्डमा निलो अक्षरले लेखिएको थियो– “मेरी स्टप सेन्टर” । प्रायः ओहर दोहर गर्ने क्रममा देखिराखेकै परिचित ठाउँ भए पनि नियालेर खासै वास्ता गरिएको थिएन । तर आफ्नो गन्तव्य त्यहीसम्मको हुने निश्चित भएपछि नियालेर हेर्न बाध्य भए म । एकै छिनमा मेरा आँखा त्यही बोर्डमा ढोक्किन पुग्छन् । ठिक त्यही अगाडि बस रोकाउँछु र ओर्लिन्छु गाडीबाट । मसँगै एक जोडी अर्को पनि ओर्लियो ।

रातिको यस्तै १२ बजेको हुँदो हो । सारा गाउँ निदाएको थियो । आकाशभरि टहटहाउँदा ताराहरूको विस्कुन अनि भुईभरि पूर्णिमाको जुनेली च्यादर । आहा ! कति सुन्दर थियो त्यो रात । निकै दिनदेखि बुनिदै गरेको हाम्रो योजना अनुरुप नितान्त दैनिक आवश्यकताका मेरा अवशेषलाई पोको पारी सकेकी थिएँ मैले । मनभरि अनेक किसिमका निरुत्तरित विचारहरूको अन्तरद्धन्द्धले थिल्थिलाएको गरुङगो शरीर लिएर एक्लै ओछ्यानमा छट्पटाई रहेकी थिए म । यत्तिकैमा सिरानी निरको सानो झ्यालबाट रातिको सन्नटालाई तोड्दै परिचित आवाज आएर मेरो कानमा ठोकिन्छ । कानलाई झ्यालमै टाँसेर सुनें । कसैले डाक्दै थियो – “सुमी ! सुमी !!”

खै ? कताबाट शुरु गरौँ ? म यो कलमको गतिलाई । लेख्ने हातहरू थर-थर काँपिरहेका छन, मनमा एक पछि अर्को गर्दै विगतका धमिला तस्विरहरूले सुनामी ल्याई रहेका छन् । र त म अहिले, यो क्षण यर्थातको धरातलमा भासिन पुगेकी छु । मलाई के थाहा ? संयोगबस मोबाइलमा आएको एक कल फोनले डेढ दशकदेखि गुम्सिएर बसिभूत भएको मेरो विगतलाई शाक्षात्कार गर्ला भनेर । अनायासै भएको हाम्रो जम्काभेटले मलाई बर्तमानमा नराम्रो सँग थप्पड हानेको छ । वितग र बर्तमानलाई मनको तराजुमा राखेर तौलिने प्रयत्न गर्ने कोशिस गर्दैछु । कृपया तिमी नरिसाउनु ल !