SabitaRai

किन मलाई एकान्तमा उसको यादले पोल्छ
क्षितिज पारी बादलुमा उसको नयन बोल्छ ।

साँझ परी रात ढल्दा झन् झन् मुटु जल्छ
सपनीमा आई आई उस्कै छाया बोल्छ ।

तिम्रो याद अाउने कुनै पनि चिनो
मबाट टाढा सार्न थालेकी छु
जति चोट दियौ तिमीले मलाई
ती चोटहरुमा म
अाफै मलम पट्टी गर्न थालेकी छु ।
छरपस्टिएको याे मेरो मुटुलाई
म अाफै‌ जाेरजाम गर्न थालेकी छु ।।
तिमीले छोडी गएपछि मुटु त्यसै च्यातिएछ
त्यही मुटुलाई
सँगालेर अाज म सिउन थालेकी छु

पर पर भागी जाने मेरो मायालाई
भनिदेऊ मेरो कुरा अरुलाई नसुनाई
जीवनमा भागी मात्र पार पाइँदैन
भाग्नेहरूसँग यसै माया लाइँदैन ।

कैलेकाहीँ मान्छेलाई आपत् पर्न सक्छ
माया मारी हिड्नुहुन्न आँसु झर्न सक्छ
कति पाइला छाडे भनी पछि हेर्नु पर्छ
भाग्नेहरूसँग यसै कसले माया गर्छ ।

जति हेर्यो हेरौ लाग्छ तिर्खा मेटिएन
मेरो मायालुलाई आज किन भेटिएन
भोलि भोलिभन्दा भन्दै जीवन बित्ने हो कि
भिरको चिन्डो जस्तै मेरो जीवन हुने हो कि ।।

जति हेर्यो हेरुँ लाग्छ तिर्खा मेटिएन
मेरो मायालुलाई आज किन भेटिएन

भोलि भोलि भन्दा-भन्दै जीवन बित्ने हो कि
भिरको चिन्डो जस्तै मेरो जीवन हुने हो कि ।

एउटा गीत लेखूँ भन्छु हात मेरा खाेलिदैनन्
भाका हाली गाउँ भन्छु भाकाहरु बाेलिदैनन्
सुरिलो त्यो स‌गीतकाे ध्वनि पनि हराउँछ
किन होला मेरो माया मैदेखि नै डराउँछ ।।

जिन्दगी,
हिजो पनि
यसैको महाभारत लेखियो
आज पनि
यही जिन्दगीको परिभाषा
लेखेको मात्र देखियो ।