Smithstuti

म सधैं रूखका हरिया पातहरू
हावाको तालसँगै यता उता फरफराएको देख्दा
रोमान्चित हुन्छु ।
तिमी सधैं त्यही पात हावाको बेगसँगै
धर्तीमा झर्दा रोमान्चित हुन्छ्यौ ।
अनि भन्छ्यौ
तिम्रो अनि मेरो रहर र समानता मिल्छ भनेर ।

यहाँ यस्तै छ

जल्ने र जलाउनेको लर्को छ यहाँ
बस पहिचान गर्न सक्नु पर्छ ।

रूने भन्दा रूवाउनेको होडबाजी छ यहाँ
आशुको मुल्य बुझ्नु पर्छ॥

रमितेहरूको लस्कर छ यहाँ
रमितामा रम्न छोड्नु पर्छ ॥

जन्माउने आमालाई स्पर्श गर्न नपाउदै
पहिलो स्पर्श गर्ने डाक्टरको
प्रमाण पत्रै नक्कली
घर खेत बन्धक राख्दै
उनैलाई भगवान ठानी अस्पताल जाने
सबै बिरामी सक्कली ।

भय
लासको मुहारमा भय कहिल्यै देखिदैन
भय त लास हेर्नेहरूको मुहारमा पो देखिन्छ
स्वंयम मृत्युको अन्दाज लगाउन थाल्छ,
आफ्नो भावी कल्पना र सपना सबै बिर्सदै,
क्षणिक किन नहोस सच्चा मानव बन्ने कोशिस गर्दछ ।

पुसको जाडोमा आफू चिसो खाएर
सधैं मलाई तातो खुवाउने मेरी आमा

आफू चिसो मजेरीमा सुतेर
हरपल तातो न्यानोमा सुताउने मेरी आमा

मज्जै वेग्लै

आफु रक्सीले मातेको बेला
आफु भन्दा धेरै मात्नेले दिएको
अर्ती उपदेश सुन्नुको मज्जै वेग्लै ।

नेताले देश विकासको,
भ्रष्टाचारीले सुशासनको भाषण दिदा
सुन्नुको मज्जै वेग्लै ।

पराएले दया गर्दा,
आफन्तले साउती गर्दै कुरा काट्दा
सुन्नुको मज्जै वेग्लै ।

मौलिक धर्म,कर्म र ज्ञान गुण विर्सिएर
नयाँ नयाँ बाबा र साधु सन्तको पछि लाग्नेको
कुरा भन्दा,
के पी ओलीको भाषण सुन्नुको मज्जै वेग्लै ।

आफ्नोमा भोजभतेर हुदा छिमेकीलाई वास्ता नगर्ने,
छिमेकीकोमा हुदा आफ्नो परिवार सेल्फी
खिच्दै,
भोज खानुको मज्जै वेग्लै ।।

सन्तोष “विवश”