किताब
त्यो किताब लेख्न सजिलो थिएन ।
किताबभित्र सम्पूर्ण नेपालीको भावना समेटिनु पर्थ्यो । यसले नया नेपाललार्इ संबोधन गर्नुका साथै वास्तविक परिवर्तनको आभाष दिलाउन सक्नु पर्थ्यो । प्रगतिशील राष्ट्रले अबलम्बन गर्नु पर्ने स्पष्ट दिशानिर्देश र उसले हिड्ने नया गोरेटोको खाका कोर्नु पर्थ्यो । अनि समतामुलक न्यायप्रणालीको हँसिलो अनुहार प्रतिबिम्बित गर्नुपर्थ्यो किताबले ।
त्यसैले किताब लेखिने उर्दी जारी भयो । सैयौंको संख्यामा देशभरिका बडे बडे लेखकहरू भर्ना भए । उनीहरूको मुख्य काम त्यो महत्वपुर्ण किताब लेख्नु थियो ।
सर्वविदितै कुरा हो, शान्त वातावरणविना, हल्ली खल्ली र भाँडभैलोको अवस्थामा लेखनकार्य सम्भव हुदैन। दिन, महिना र बर्ष बित्दै गयो किताब लेखिएन । कुर्दा कुर्दा पाठकहरू निराश भए ।
एकदिन मैले यसो चियाएर हेरें, उनीहरू कापी कलम बोकेर घरबाट त निस्कदा रहेछन तर दिनभर चौरमा पारिलो घाम तापेर मस्त निदाउदा रहेछन, अनि कसरी लेखिन्थ्यो त त्यो किताब ?
बुझ्दै जादा थाहा पाएँ, त्यो किताबको नाम “संविधान” रहेछ ।
