narayan pokharel

प्रीत दियौ तिमीले साथ चाह उनी दियौ
सकिन छाडन त्यो जहाँ तिमी तिमी थियौ
नयनका कति भार छ, छ प्रीतको धार
अगाध आश छन् मन भित्रका उदगार

लासका भीडमा पाउछौ तिमी
मेरै लास कात्रोमा
हाँसिरहेको चित्कार

खुला खुला आँखा
भावबिभोर मनमा
पोखिरहेछ रिस
समाजमा देशमा
आफन्त र परिवारमा

मर्दै छु म लास भयर
शुभाष बिहिन चाह भयर
गरी रहेछु समर्पण
जीवन यो तार तार भयर

जागा छन आँखाहरु
दुखछ मन प्यार भयर
उहापोह भोगी रहेछु
जीवन यो वर्वाद भयर

लाससँग के रमाउँछ र जीवन ?
फगत जिउनुको अवशेष भएछ जीवन
असम्भावी भइरहेछ मृत्यु यो पनि
अभिनय गरिरहेछ जिउनलाई जीवन

न तडपाउ अब यादमा अब मुटु हुन्न
जपी माया तिम्रै घाउ ले पनी छुन्न
चिथरा चिथरा जिन्दगी को भरोसा नै हुन्न
कहिले छुट्छ धागो चङ्गा झरी दीन्छ

आबरण मिठो नाङो पन भन्दा
जिवन सुनिस्चित झर्दो पात भन्दा
उल्लास्ले बाचों हाँसो साथ सर्दा
निरासा त हुन्छ ढाकों हालेर पर्दा

मेरो दुखमा खुसी हुने
के जिन्दगीको कुरा गरुँ
इर्षा द्वेश डाह बोल्छ
के बाणी म मधुर बोलुँ
जग के हो के रीत भो
शान्ति खोजौं अब कन्हाँ
स्वार्थ प्यारो सबको
निस्वार्थी म खोजौँ कहाँ

उदेक भएछु म आफैं
विवेक हराइसकें कि
कि बिर्सिएर आफै
दूर्त म बिलाइसकें कि

नग्नता भरिएको बिच्(beach)को यो सौन्दर्यता
रम्न बसेको छु, म हेर्दै छालको ब्यग्रता
बहाउ झैं गर्छ छोइ पाउसम्म छाल्
नीलिमाबाहिर चाँदनी छ टम्म जाल्

नहेरूँ भन्छु यो कुरुपता
देशको अस्तव्यस्तता
पलायन छन् युवकहरू
बृद्धाको कारुणकता

व्याभिचारमा बाँचेका छन् राज्य
यसका सञ्चालकहरू
मासेर कानून र न्याय
लिएका छन् राक्षसी संकल्पहरू

मन अधीर छ उमेरको खेल झै
खेलिरहन्छ
मन जवानी बोकेर
आकांक्षा भरिन्छ मनभरि
इच्छाहरू तैरिन्छन
भरिन्छ आँखामा नसा

मनभरि चाहना छन् चाहनामा मन
दिऊँ भने माया तिम्लाई रोक्छ मेरै मन्
आँखाभरि निदरी छ, छैन रैछ चैन
मोह माया जिन्दगीको यस्तै रैछ बन्धन

सुख पनी छ दुख पनी छ
जीन्दगी कहर पनी छ रहर पनी
छ हिजो
भोली छ
मन भरी फुल र
गोली पनी छ
छ नरम बिस्तर हरु
काँडा , सुल हरु पनी छ
चेतन अचेतन दोष मन्का
प्रीती फुल्ने रंग छ
यस्तै कुरुप जीन्दगी
न बुझिने ढङ पनी छ
कहिले दङ
नौ रङ छ
खिल्चन यादमा नब रंग पनी छ
बेहोसी मन कोई साथी संग छ

यातनका संग योवन को मर्दन
छिया छिया छाती
जल्दो रैछ जलन
साथ छाडछन सबै जन
मधुमया हुन्न किन सब दीन ?

दिलमा पनि धार रहेछन्
नीति राजका वार रहेछन्
छलौं भनी बोल्न खोज्दा
रोक्छ मुटु जोड पर्दा

घटाउ जोड के के पो हुन्छ
आफ्ना पराया मोलतोल हुन्छ
विकास आफ्नै किन हो सोच्ने
लुच्चो जाली सब धर्म छोडने

चुँदिएका हुन्की झुन्डिएका मन अँध्यारो पोखिरहेछन्
उज्यालोका छिर्काहरू बदनदेखि टाढा भैरहेछन्
असरल्ल सोचहरू खोज्छन धृढताहरू
प्यासो मन बचन कर्मका खोजिरहेछन् लेखाहरू
टुस्साउनन किन पालुवा मन कम्जोर भएछन
दिने कस्ले त्यो ढाढस दिने चुप बोल्दैनन्

आज शून्यताका भार छन्
न्यायलय शून्य छ
जितौं कि हारौं
हनुमान बनेको छ दलको

राजनीति दलगत न्यायलय दलगत
छैन दृष्टि बृहत
पंगु छ अस्तव्यस्त
चेतना बाहिरिंदै छ

आज झुके नेपाली सधैं झुक्नु पर्ला
पुर्खा अर्जित नेपालित्व पनी डुब्ने होला
ज्यानमारा दास बृती मा राष्ट्रा के पो रहला
जाग अब सुते जती सन्तान खुसी होला

तिमी एक्लै म एक्लै
हामी एक्ला एक्लै
माया गरी गरिरहेछौ
हो कि होइन छुट्ट्याउने कस्ले
हामी भाखा फेरिरहेछौ
देख्नेले देख्छन
हेर्छन आँखाहरुमा