narayan pokharel

अंध्यारो छ चारै तिर जुनेली म पाउँ कता
मन मर्यो प्रीतीमा उजेलीमा जाउँ कता
रहर सबै जहर बन्यो अमृत त्यो पाउँ कता
ह्रीदयमै राँको बल्यो गै म बुझाउँ कता

भडकाउने भए अब चित्रहरुले पनी नग्न बन्यो संसार
खुला छन हर बजारमा उर्बसी पदमिनिका सृङार्
मोह बन्यो मादकता अडदैन अब घर संसार्
बगी रहेछ मन च्ंचल खोज्दै नव नव वहार

को देखछ घाउ यो मुटु भित्र लुकेर वसेको
यही सत्य आज तिमी लाई भने मन्मा गडेको

म संग छ बेदना ठुलो अन्तरमा बसेको
न जर तिम्रो परेको छैन चेत छ लुकेको
सबैले खोज्छन गुलियो संसार जलप्ले बेरेको
को हेर्छ नागो यो मन मात्र मायामा अडेको

के मागों म के दीन्छौ तिमी संयोग परेको
उस्तै छ कि यही दील जस्तो वीरह फलेको
फक्रेर बस्न न पाइ घाम बादल्मा परेको
हास्न्लाई खोज्दा मुहार सारा आँशु मा डुबेको
बोल्न लाई खोजें यो मन भित्र उठेको वेदना
छातिमै अड्को निस्केन बाहीर भन्न लाई आटेको

को देखछ घाउ यो मुटु भित्र लुकेर वसेको
यही सत्य आज तिमी लाई भने मन्मा गडेको

आत्मा छैन चिन्तन्मा आवरण यो बिचारको
बाँधिएछ आसक्त्ती मा वीलासिताको लोभको
खोज्छ सुख शरीर ले भोकाउँदछ यो आत्मा
कन्हाँ हुन्छ स्वच्छ ज्ञान विना सद्भाव परमात्मा

नारी भन्दीन स्वास्नी मान्छे के सब अडीयल हुन्छन
मुर्ती दयाका करुणा सागर न चट्पटिने पहरो हुन्छन
लेखथें कबिता कोमल कुसुम करुणाकि ती नारी मुर्ती
सलल बग्ने कन्चन सरिता ममता मयी सौस्य धर्ती

आज गड गड कालो बादल मडारिइ मडारिइ ती बर्षन्छिन
उर्ली खहरे सब मसल्दै ती चट्याङ झैं रन्किन्छीन
दुर बसौं वा जाओं नजिक थर थर कम्पन सब थरकन्छ
धसी खरानी हूं की जोगी आत्मा पिंजर यो कल्पन्छ

आधुनिक्ता छाइ रहेछ मन्मा ब्याप्त चाह हरु
पुराना मुटु काँपी रहेछन छरीएछ आह हरु
देश चल्दैन सोचदछन उही रसातल तीरै गै रहेछ
नेताहरु मोजमस्ती सत्ता भोर जुवा भै रहेछ

नांगा छौ माँगी खान्छौं पुर्खा इज्जत बेची रहेछौ
स्वाभिमान बन्दक राखी. हामी किन बाँची रहेछौं
विपद हाम्रो घर ऑगन सिर्जना सकेनौ फुलाउन
छैनन के वलिदानी यो देश आज वचाउन

छैनन कतै कोइ मलम लाउने भेटछु सबै आँखा तर्ने
भुलेइ हो कि जीवन हाम्रो छ कि कोइ माया गरने
देश सोतर नेता जन्ले बिग्र्यो भ्रषटाचारी अधमले
मेहन्त र पसीना ती खाए दुष्ट भ्रष्ट जन ले

म छोट्टिदै छु
आयतन मेरो साँघुरिदै छ
राज्नीतिका गोटी चाल्मा म बाँधिदै छु
भ्रष्ट नेताहरू को साँग्लोमा म कस्सिंदै छु
गर्न सक्छु के र ?
म निर्धो जनता
बिभक्त्त छम
अन्धो भइरहेछौं

अङिनत बाटाहरु खोजें रङ प्यारको
भरीयो दील्मा चाह प्रीती कै रागको
टिप्न खोजें सारा छरीएका सुवास हरु
आँक झै उडी गयो पास र्ह्यो यादहरु

आन्खा सबै बन्द छन देखाउ म कस्लाई
कान पनी बन्द छन सुनाउ म कस्लाई
सपनाहरु ती मेरा मलाई नै पिरोलदछन
बगी आँशु आँखामा खाटा परी बस्दछन

कालो भ्रमर टप्प बसेको
दाना सुन्दर झन खिलेको
ओठ लाली थर थर गर्छ
जल तप तप ओठै भर्छ

मन्मा राग आउँछ तुफान
जिँउदो हुँ बने चिहान
मुर्तझैं तिनको शैली
रूग्ण भो जीवन वैली

मधुमय जिवन त्यो क्षण मेरो
मधुमाया मा छायो अंधेरो
खुरु खुरु कुद्धै सखी ती वाला
लागीन साथ ती मधुमय प्याला

जीवन पथमा यस्ता चित्र
भावुक मन हुन्छ बिचित्र
अमृत तुल्य घुटको म पिँउछु
याद उन्कै म सम्झन्छु

भत्कियको छ मन जताततै के देखाउँ तिम्लाई म
चर्केको छ मुटु जता ततै के राखुँ तिम्लाई यन्हाँ
सपना तिम्रा सुनौला सजिएका ती आँखा मा
रक्त्ताम्य छ छाती यो के हुन्छ र तिम्लाई अंगाल्न

छैन अब जिंउनलाई रुधी केही बाँकी
बाच्न लाई खोजी रहें मन मिल्दो साथी
विरहमा बिते दीन विरहमै रात्
मसंग। आएनन मधुर ती रात

शत्रु बने सपना जती दुष्ट्को साथ्
आँशु भयो जीवनी छैन सुखी हात
कस्तो भोग कस्तो सपना जोगाएको मैले
जली गए सारा तीनै एक्लो भएँ अहिले

नखिले फूलहरू न भूल्यो मन कतै
सास्ती यो मुटुलाई छट्पटी नै सधैं
तप्त छ शरीर छैन मन यो साथ
बिसम्य छ जिन्दगी भोग्छ प्रीत आघात्

के छ र जिउनु आश बिनाको जीन्दगी
किन हो जिउनु प्यास बिनाको जीन्दगी
हर रात पिउनु नै पिउनु
तर के छ र सहवास बिनाको जीन्दगी

पखालिंदै पाप गङ्गा स्नान गरे पनी
छैन कुनै धर्म दुष्ट नराधम प्रती
भोग्छ किट सरी ब्याकुल मन ले उ घरी
चित्त बिचलित छ सधै रुप उस्को थरी थरी

चाँद छौ कन्हा मन्मा झुल्की रहेछौ तिमी
अंध्यारो छ चौ दीस तर मन्मा छौ तिमी
संपुर्णता जून हौ तिमी अंध्यारै मा झुल्कनछौ अनी
सर्बत्र देख्छु त्यो तिमी नै तिमी हौ मनकी धनी

मुस्काउँछ धर्ती आकास मुस्काउँछ
बदनमा गुँरास झैं रुप तिम्रो झल्मलाउछ
मन मा हुन्छ आँधी शान्ति तर मुस्काउँछ
प्रिय छौ र त चारै तीर दील यो रमाउँछ

चेतना का लहर छन शुभ्र भयछ यो मन
सुनी हो कि तिम्रो मधुर धडकन को धुन
बोल्दछ यो भित्र तिमी सुनी दीन्छौ कि
प्रीत यो अज्मरी तिमी बुझी दीन्छौ कि

सुनिन्छ के कती देख्छौ तिमी के कती
रौसमा तिमी भेट्छौ छ माया यो के कती
सुनिन्न स्वर त मन मन मा हुन्छ त्यो अति
बोली यो दीलको दीलले नै बुझ्दछ योकति

आगो पिउँछु हर बखत म जलाई रहेछु दील
जलन छ भित्र अथाह साथी डराई रहेछ दील
आफ्नु भने छुन खोजें धपाइ रहेछ दील
के भो कसो भो जीन्दगी समाइ रहेछ यो दील

सुवास ती फुल्का मौरीका ती गान
मधुरता भरीएका सुन्दर ती वगान
खेल्छु घुम्छु रहरमा म साँच्दछु अरमान
जलेको दील पत्पतीएको छ यो बनी रहेछ च्याहान

लब लबिएका मोती भरिएका ओठ
सक्सकाउँछ किन मेरो मन मुटु
बिभोर छु म आज्
फुलिरहेछन चौदिश फूल

झुलिरहेछु भ्रवँर मनले
चुमिरहेछु तिमीलाई
स्वर्णिम पल्को समझना
लेख्दैछु यो पत्र तिमीलाई