धिपधिपे बत्तीको उज्यालोमा दुई जोर आँखा मौन वार्तामा बसेका छन् । पैसंट्ठी हिँउदका सिरेटो झेलेका आँखाहरू धुमिल देखिन्छन्, क्षयरोगले गाँजेजस्ता । आँखामा पानी रसाएको छ । कतै भित्र पातालमा हराउन खोजेका आँखा, कुनै पनि बेला निभ्न सक्ने । ठिक सामुन्ने विवशताका पहाडहरू छिचोल्दै जीवन धान्दै गरेको जनाना ज्यान छ । उसका आँखा रसहीन छन्,ठूलो भेल बगेर एकाएक सुख्खा लागेको खहरे खोलाजस्तै । त्यहाँ जीवनको कुनै उत्साह शेष देखिन्न ।
रातको एक बज्न आँटेको हुनुपर्छ । घडी छैन कोठामा, त्यसैले समयको अनुमान मात्र लगाइरहेछन मान्छेहरू । हार्ने इतिहास बोक्नेहरूका लागि एकचोटीको विजय पनि सयौं पटकको जीतभन्दा ठूलो हुन्छ शायद, त्यसैले नजिकैको बरण्डामा एक हुल मान्छेहरू ताली पिटिरहेका छन्, उनीहरूको देशले आज चौकामाथि चौका बर्साइरहेको छ । तथाकथित राष्ट्रियता झल्किंदैछ उनीहरूको अनुहारमा ।
युवा पत्रकार बच्चु विकको उपन्यास फकिर गाउँ, सहर, महानगरका भिन्नभिन्न भूगोलमा उनको मनमा उठेका भावको विम्ब हो । महानगर र सहरमा डेराको सास्ती होस् या गाउँको गरिबी, प्रवासन, महिला र पुरुषको मनोविज्ञान या महिला भएकै कारण खेप्नुपर्ने सास्ती । जीवनका विविध रूपहरू उपन्यासमा छन् । उपन्यासको मुख्य पात्र फकिर पुरुष हो तर कथानक महिला पात्रहरूको कथानकसँगै अघि बढ्छ । यी महिला नभएको भए उपन्यासले जन्म लिँदैनथ्यो । ती महिला कतै आमा छिन्, कतै माया गर्ने साथी, कतै श्रीमान्को मृत्यु र एचआइभीको संक्रमण सहेर बेसहारा बनेकी महिला त कतै भर्चुअल संसारकी मायालु । तर, उनले सबै भूमिकाका महिलामाथि न्याय गरेका छन् । चलनचल्तीको सम्बन्धको नाटकीयता र पूर्वाग्रह देखिँदैन पात्रहरूप्रति ।
