बि. पि. आलोक

सरुको प्रश्नको जवाफ!

तिमी मलाई नसोध कति माया गर्छौ भनेर
मायाको ‘नि कुनै नाप हुन्छ र ?
पुग्दैन र सारा जीवन तिमीलाई दिँदा पनि?
भन के दिएर तिमीलाई खुशी पारू त?

च्याटमा पनि उही कुरा, नेटमा पनि सोधेउ
आर यू सिङगल लूकिङ फर? भेटमा पनि सोधेउ

पढाई-सढाइ सकौ पहिला अनि जागिर खोज्नु पर्ला
अहिलेलाई त ठिकै छु म पछी एसो सोच्नु पर्ला

एउटै भेट तिमीसँग जिन्दगीलाई काफी भयो
अब गल्ती नगरहै एक चोटिलाई माफि भयो !

पहिलो भेटमै लेखा-जोखा ! काट्न थालेऊ कुरा मेरा
अरुलाई जोख्छेउ किन? आफू गयी ऐना हेर

पिटे पनि आमा जाती, पोले पनि घामै जाती छ
देश भन्नु देश नै हो, यो त सधैं शिरमाथि छ

देशमै बस किन जान्छौ बिदेशी भर्तीमा?
माना रोपे मुरी फल्छ नेपाली धर्तीमा

दिनभरी घाम साथी, घाम ढले जून साथी छ

सौन्दर्यत हेर्नु थियो किन छोएऊ फूललाई
अब गल्ती नगरहै छोप्न एउटा भूललाई

जून्को जस्तै हाँस्ने रहर उन्को पनि होला
टप्प टिपे डालीबाट फूल्को मन नि रोला
नहेरिदेउ जूनलाई तिमी मेरि भनी

सँगै हिडु जस्तो लाथ्यो तिम्ले यात्रा मोडेउ
शिखर चडेउ फेदी हेर तिम्ले केही छोडेउ

बोल्न गार्हो भएपनि एसो मुस्कुराउहै
बिपनीमा यस्तै भयो सपनीमा आउहै
पर्खाईको तिर्खा के हो पर्खनेलाई थाहा छ

गाउँ छोडी निस्ठुरिले बेसी झरे पछी
कस्को मन नरोला र दूरि बढे पछी

जोरि-पारी लागे होलान छुटाउन बैरी पनि
तिमी छैनौ उजाड लाग्छ किन-किन गैरी पनि
घरै छोडि निर्मोहिले डेरा सरे पछी

तिमीमा छ के खास तेस्तो जो अरुमा छैन
तिमीमा हराउदा म आफ्नो नै भैन

नयाँ- नयाँ लाग्छ हरेक पल्ट हेर्दा
कसोरिमा भुलू पिरतिले बेर्दा
सागर बिच-बिचै बनेछु म प्यासी
दोसी भन या न कुनै बेहोसी

चिसो चुलो चिसो ओछ्यान जिन्दगी नै चिसिएझै
खुशी सबै दूर भए दुखेसोमा मिसिएझै
दैब तेरो बास, दु:खीमा नै हुने भए मलाई अझै डस् $

रोदी घर’नी बिरनो’भो मरी गयो आशा
आफू एक्लो अन्ध्यारोमा काहा मागू बास

गामबेंसीमा आउँदा जाँदा सँगै हिंड्न पाए हुन्थ्यो
पर्खिरा’छु तिमीलाई नै यसो यतै आए हुन्थ्यो

एक्लै हिंड्दा तिमीलाई ’नि लाग्दो होला डर कति
लामो बाटो एकान्तमा चाहिएला बोल्ने साथी
घाँस-दाउरा मेला-पाता सँगै गर्न पाए हुन्थ्यो
पर्खिरा’छु तिमीलाई नै यसो यतै आए हुन्थ्यो