केशब आचार्य

जात मात्र मान्छे भयो, बोलाउने नाउँ छैन
धर्ती ओछ्यान ओढ्ने आकाश, अरु कुनै गाउँ छैन

हिउँ जम्छ शरीरमा, भोक बल्छ पेटभरि
रछयानको सिता बाहेक, अरु केही खाउँ छैन

केही पल बिताएथे तिमीसँग बात लाग्यो
आज एक्लै एकान्तमा सुन्य मात्र हात लाग्यो ।

के पो रैछ जिन्दगी कहिले कहाँ, कहिले कहाँ ?
सम्झनाको सागरमा डुब्दा आज किन मात लाग्यो ।

बाढी आउँदा जिन्दगीमा, ठुलै भेल तर्नु पर्छ
हिँड्दै जाँदा कहिलेकाँही आँधीभित्र पर्नु पर्छ ।
 
जीत मात्र कहाँ हुन्छ, खेल खेल्दा सधैंभरि
अन्जानमा चिप्लिइदा, केही तल झर्नु पर्छ ।

बैँशालु त्यो उमेरमा, तातो हावा चल्न सक्छ
मात धेरै चड्यो भने, जवानी त्यो ढल्न सक्छ।
 
पुर्णिमाको जूनसँगै, मन्द मन्द हिँडे पनि
सामिप्यमा दुई जोवन, तात्तिएर बल्न सक्छ ।