हरिप्रसाद भण्डारी

सहरको केही पर एकान्त स्थानमा एउटा मन्दिर थियो । मन्दिर वरिपरि सानासाना कुटीहरू थिए । कुटीमा योगी, सन्न्यासी तथा पूजारीहरू बस्थे । नजिकै बाक्लो बस्ती भएको हुँदा नियमितरूपमा भक्तजनहरू मन्दिरमा दर्शन गर्न र घुम्न आउँथे । मन्दिर परिसरको वातावरण सुन्दर र रमणीय थियो ।

आ-आफ्ना देवता उनी ठूला भक्त थिए ।

बिहान साँझ भगवान्को पूजापाठ नगरी भोजन ग्रहण गर्दैनथे । फुर्सद भएका बेला ज्ञान ध्यानका विषयमा प्रवचन पनि दिन्थे ।

मैले जीवनमा धेरै महिलाहरूसँग समय बिताए तर निशाजस्ती महिला कतै भेटिन । उनको सुन्दरता, हसिलो र माया लाग्दो स्वभाव, शारीरिक बनावट, पेसाप्रतिको इमान्दारिता यी सबै पक्षहरूले गर्दा म ऊ प्रति बढी लालायित भएको थिएँ । उनीबिना एक पल पनि बिताउन नसक्ने भएको थिएँ म ।

जङ्गलमा एउटा उद्दण्ड सिंह बस्थ्यो ।
“म यो वनको राजा हुँ, मेरो आदेश सबेले मान्नुपर्छ ।” उसको आदेश कडा हुन्थ्यो । जनावरहरूको जथाभावी हत्या गर्नु उसको शोखको विषय थियो । कसको कुन बेला काल आउने हो, कुनै ठेगान थिएन । यसले गर्दा सबै प्राणीहरू साह्रै चिन्तित थिए ।