बालकृष्ण काफ्ले

“सबैको भरमा पर्यौ तिमी,
कोही तिम्रो भरमा परेनन् !”

एक चर्चित गायकले गाएको गीतका दूई पङ्क्ति गुनगुनाउँदै चप्लेटी ढुँगामाथि बस्यो कान्छो । दुई वर्षदेखिको खडेरीले कान्छाको परिवार अलपत्र परेथ्यो ।

“जय हो ! जय हो !” माइकमा ठुलो आवाज आयो । पण्डितजी व्यासासनबाट बोल्दै अघि बढे । बीचबीचमा पण्डितजीले भन्दै गए, “राधे ! राधे !” उनका छेउमा एक अर्का सहायक पण्डितजी पनि बसिरहेका थिए ।

बिहानको ठिक एघार बजेको समय थियो । पिठे निक्कै हतारमा घर फर्कदै थियो । उसका दुवै हातमा चार पाँच ओटा पारदर्शी झोला थिए । सबै झोला भरी खाध्य सामान सवार थिए ।