अम्बिका लिम्बु ''आशीष''

नेपाल आमा हर दिन आसुँ झार्दै रुन्छिन
आफ्ना प्यारा सन्तानहरूको चर्तिकला देखेर
भन्ने आँट पनि गर्दिनन, यस्तो गर्नु हुन्न भनेर
किनकि आफूले जन्माएको सन्तानलाई
यति माया गर्नु हुन्छ, जसको बयान गर्ने शब्द नै छैन

कस्तो रैछ कर्मको खेल पनि
बिना वर्षा उर्लियो भेल पनि
डाँडामाथि हावा चलेको
खै कसरी निभाउनु मुटुभित्र आगो बलेको

कस्तो भाग्य रैछ नि मेरो
सारा जीवन भैदियो अँधेरो

फूल फुलेर ओइली झरिगो
हेर्दा हेर्दै निस्ठुरी मायालु ओझेल परिगो

के भनेर बोलाउँ उनलाई पराइ हुनेलाई
ब्यार्थै दिलमा सजाएछु छोडी जानेलाई

यो ठुलो संसारभित्र
मेरो एउटा सानो घर थियो

जुन सानो घरभित्र
एउटा ठुलो शहर थियो

म एक पात्र हुँ
कुनै एक नाटकको
हरेक दुखमा समाहित हुनु
मेरो मुख्य भूमिका हो
ढुख, सुख.हाँसो खुसी रोदन
आरोह अवरोह यी सबै मेरा
भूमिकाभित्रका कथाहरू हुन्

तिमीलाई पाउन मैले लाखौ कोसिश गरें
कर्म मेरो फुट्या’ रैछ आफू-आफैं जलिरहें

केही कुरा भनौ भन्थें मनमै गुम्सिरह्यो
दुनियाँको कुरा सुन्दा बिछोडिनु पर्यो

परदेशको पीड़ा स्वदेसको माया
अस्थाउन नदिनु मात्रुत्वको छायाँ

कल्पनाको महल होइन यथार्थको महल बनाउन
सम्भव थिएन स्वदेशमा त्यो सब थोक कमाउन