सूर्य चेम्जोङ

दोष मेरै थियो उस्को, दोष थिएन ।
उस बेला तिम्रो पनि, होश थिएन ।

जिन्दगीको यात्रा सँगै, गरेपछि के
बाँकी यात्रा गर्न कोशौ, कोष थिएन ।

छिमेकैमा छिमेकीले, ठग्न सक्छन होशियार
अर्को सिक्किम, दार्जिलिंग, लग्न सक्छन होशियार

पथभरि फूललाई सजाएर आए पनि
नियतिले बाटैनिर, हग्न सक्छन होशियार

किन आज यत्ति साह्रो, प्यास बढ्दै छ ?
तिम्रो सानो स्पर्शले, स्वास बढ्दै छ

प्यासी माछो समुन्द्रको, छेउ पुगेपछि
तृष्णा मेट्ने अब उसमा, आस बढ्दै छ

दुनियाँको नजरमा, सरम् भयो भन्या’ ।
नटासिऊ न हपहपी, गरम् भयो भन्या’ ।

रित्तिएथ्यो सिसी सबै, भरी देखेपछि
अलिकति गिलासमा, भरम् भयो भन्या’ ।