सूर्य चेम्जोङ

एक
वकिल-न्यायालयले पनि निर्धैलाई पेल्छन्
बुख्याँचाहरू जनताका सपनासँग खेल्छन्
देशको कानून दैव जानून् उसै भन्या होइन
मान्छे मार्ने उन्मुक्त छन् गोरु मार्ने जेलछन्

धङ्कुटे,इलामे या जुम्लाली हुँ अनि मात्र लिम्बू
पहाडे हुँ मधिसे हुँ हिमाली हुँ अनि मात्र लिम्बू
राष्ट्रियताभन्दा ठुलो ! जात हुँदैन नि महाशय!
सबैभन्दा पहिले त नेपाली हुँ अनि मात्र लिम्बू

धान फल्ने खेतमा घरैघर भएका छन्
हिजोका गाउँ आज शहर भएका छन्

जहाँ खेलेर बितेको थियो बचपन त्यो
ती नदी-नाला आज बगर भएका छन्

छानो खरको होस् बाँसको बार होस्
जिन्दगी छोटो होस तर शानदार होस्

मौसम झैँ हर बखत नफेरिदियोस् मन
जे छु ठिक छु भावना सदाबहार होस्

नयनमा न ख्वाव छ अरु ठिकै छ
अलिअलि तनाव छ अरु ठिकै छ

जिन्दगानी धेर-थोर,चलिरहेकै छ
तिम्रै मात्र अभाव छ अरु ठिकै छ

बाबा आमा स-परिवार इटहरीमा राखेर
एउटा तरुण हिड्यो देश छातीमा राखेर

सम्पत्तिको नाममा त्यही राहदानी त हो
त्यो पनि परदेश लागेँ लिलामीमा राखेर

दिल भो अभिलाषी रक्सी लागेपछि
अलिअलि बदमासी रक्सी लागेपछि

हुन्न-हुन्न-हुन्न भन्थिन् सीमा पार गर्न
तानेर छातीमै टाँसी रक्सी लागेपछि

थियो संघर्ष पू्र्खाका निशानीका लागि
अँध्यारो रात पछिको विहानीका लागि

यो देशमा आन्दोलन र शहीद धेरै भए
अँझै लडिरा”छन् जिन्दगानीका लागि

चाल रहेछ ! मृगको रुप मखमल
उनलाई देखेपछि भएँ अलमल

पत्थर पत्थर रहेन मैन भयो मुटु
त्यै आँखामा आँखा भए लुटुपुटु
ऊ आएर अँधेरी नै भयो झलमल
उनलाई देखेपछि भएँ अलमल

छाडेर आफूलाई आफ्नो दिल गयो
तिमी गएदेखि मलाई के भयो-भयो

बित्ने गर्छन रातहरू तारा गनी-गनी
फुल्न छोड्यो रहरको फूलहरू पनि
न बाँकी भोक रह्यो न त निद रहयो
तिमी गएदेखि मलाई के भयो भयो

औंशीको रातलाई झिलमिल बनाउँछ
ऊ आएर साँझलाई मेहफिल बनाउँछ

प्रेम शक्तिशाली छ भन्ने उदाहरण हो
त्यो नाथे पत्थरलाई त दिल बनाउँछ

न यारमा उभिएँ न प्यारमा उभिएँँ
म त वस् उभिएँ मझदारमा उभिएँ

बगिगए सागर चुम्न कति नदिसङ्गै
म हेर्दै सपनाहरू किनारमा उभिएँ

बुरी नजरका प्यालाहरूबाट बचाउनु
आफूलाई ती भवँराहरूबाट बचाउनु

बाँकी लामो छ अँझै जीवनको यात्रा
सुकोमल पाउ काँडाहरुबाट बचाउनु

तिम्रो जस्तै मेरो पनि छातीभरि व्यथा छ
नभन्नु निष्ठुरी मलाई मेरो आफ्नै कथा छ

सात समुद्र नौ डाँडाले छेक्न सक्दैन ती
मुस्कान भरिएको अनुहार जता – तता छ

कतिकति आउँछन् र आएर जान्छन्
हज्जारौं सपनाहरू देखाएर जान्छन्

दोबाटोको ठाँटी भएँ दुनियाँको सामु
यौवनका भारीहरू बिसाएर जान्छन्

मलाई यी कुराहरूको डर नलागोस्
तिमीलाई कसैको नि नजर नलागोस्

बदलिन्छ समय बदलिन्छन् मौसम
नबदलियोस् मनमा असर नलागोस्

यो मुटुको धरती र गगन फिर्ता देऊ
हरसाँझ बगाएको सावन फिर्ता देऊ

कु-बेलामा हिसाब खोज्न आउनेहरू
जोवन फिर्ता देऊ ! र मन फिर्ता देऊ

दिलभित्रको कुरा भनुँला नभनुँला
कसलाई थाहा भोलि रहुँला नरहुँला

शूल गढेर आउँछ व्यथा बढेर आउँछ
विगतहरू सम्झँदा आँशु झरेर आउँछ
जूनि जूनि यादहरू भुलुँला नभुलुँला
कसलाई थाहा भोलि रहुँला नरहुँला

समयसँगै
तिमीले ओगटेका भूगोलहरू
खुम्च्याँईदै – अतिक्रमित भइरहँदा पनि
निरिह भै चुपचाप छौ
ए.. आदिम रास ताल

अविश्वासले सीमाना नाघेपछि हारेँ
खाँदै नखाएको विष लागेपछि हारेँ

पिरतीमा धोका खाएँ अनि मुद्धा हालेँ
दिल चोरेको प्रमाण मागेपछि हारेँ