प्रेम चापागाईं

सबलाई थाहा छ आजभोलि कहाँ सधै पस्छौ तिमी
मध्यरातमा संकेत गरी टाढा मुनि बस्छौ तिमी

हातेमालो गरि हामी मेची काली गर्नु पर्छ
हिमाल पहाड तराई मदेश मिलीजुली भर्नु पर्छ

पहाडको अनिकाल तराई ले धान्नु पर्छ
तराइमा गर्मी बढे पहाडमा सर्नु पर्छ

भाई फुटे गबर लुटे नौलो छैन संसारमा
परीआउदा भाइका लागि दजुलेनी लर्नु पर्छ

छेत्री लड्दा मगरले काध हाली बोक्नु पर्छ
कोशी फुट्दा सगरमाथा शिरमा आशु झर्नु पर्छ

तराइमा पराइले किल्ला हाम्रो ठेल्न खोजे
भाला तरबार बोकी पहाड जुध्न तयार पर्नु पर्छ

गौतम बुध अरनिको भिर्कुटी र सीता हाम्रो
यिनको काम देश अनि बिदेशमा छर्नु पर्छ

बिस्वास गर मैले काही दारुपानी खाको छैन
तिमी बाहेक कसैसँग चोखो माया लाको छैन

मन माझ तिमी मात्र अडेकी छौ आजसम्म
कुनै पनि फाल्तु तस्बीर यो नजरमाँ आको छैन’

भड्काउन नानाथरी कुरा लाउन सक्छ मान्छे
तिम्रो कसम यो तनमाँ कसैले नि छाको छैन

काम पर्दा हाटबजार त्यही बाटो हिंड़े पनि
भट्टीवालनी काईलीकोमा म कहिले धाको छैन

गाए होला गित गजल तिम्रै सम्झनामा तर
निर्मोही लाई माया गर्छु भनि गित गको छैन

लामा लामा नङ् थिए त्यो मायाको हात मज्जा
मन्द मन्द मुस्कान थियो त्यो मायाको साथ मज्जा

जेन तेन अटाको थ्यो बाध्यतानी थियो तेस्तै
हलचल नि हुन नपाउने ती मान्छेको खात मज्जा

गुनगुनाउदै गर्थिन गित सुस्तरी त्यो हवासँगै
उही बेला थाहा पाए त्यो मायाको गाथ मज्जा

सामिप्यता हुदा पो त मनले चाडो सुन्दो रैछ
मनमनै बोली रहने त्यो मायाको बात मज्जा

एकोहोरो टोलाई रथिन गन्तब्यमा पुग्दा खेरी
याद मात्रै रहयो र नि त्योजुनेली रात मज्जा