धिषण निरौला

रमेश झुल्किएका हौ नक्षत्र चम्किला बनी।
भयौ ‘विकल’ बाँचेर बुझ्न केही सकिन्न नि॥
साहित्य सम्झना गर्दै आफैं ‘विकल” भैसक्यौ।
यस्तै रहेछ संसार तिम्रो देह ढलिसक्यो॥

राती निद्रा लाग्दैन, सुत्न खोज्दा पनि।
जबरजस्ति आँखा चिम्ल्यो, निदाइन्छ की भनि॥
अहँ, के निदाइन्थ्यो, झन् बिग्रिने ताल।
लौन हजुर बताइदेउ न, के भको यो हाल॥