राम योञ्जन

पटकपटक सपनीमा तिमीलाई भेट्ने गर्छु
गुम्सिएका मनका कुरा त्यही भेटमा साट्छु
नजिक हुन खोज्छु तर तिमी टाढा भाग्छौ
आफ्नै ठान्छु तर तिमी पराई झै लाग्छौ

पिरतीमा औकात खोज्ने सुनकी माया रैछौ तिमी
बादलुमा हराई हाल्ने जुनकी छाँया रैछौ तिमी

हेरिरहँदा शीतल दिन्छौ छुन खोज्दा टाढा भाग्ने
पराई हौ कि आफ्नै तिमी रिसाएनी माया लाग्ने

आकाशभन्दा माथि पर्छ क्षितिजभन्दा पर
स्वर्गभन्दा पनि सुन्दर नेपाल मेरो घर
घामको झुल्के पहिलो किरण सुनको मेरो बिहान
दिउँसोभरि चाँदी फल्छ शीरको मेरो हिमाल

महलकी रानी तिमी झुपडीमा अट्ने थिनौ
देखावटी दुई दिन माया जुनी कट्ने थिनौ

सुन जोख्ने तराजुमा जब माया जोख्यौ
प्रीत फुल्ने फुलबारीमा जब घृणा रोप्यौ

धेरै चोटि हेरें तिमीलाई धेरै चोटि देखें
बाटो छुट्टी गएकोले मन मारी बसें
पाइला मोडी तिमीबाट नभागेको होइन
तर पनि तिमीलाई किन भुल्न सकिएन

दोबाटोमा उभिएर कुर्दाकुर्दै तिमीलाई
मनमुटु एउटै पारी हेर्दाहेर्दै तिमीलाई
आँशु झारी तिमीसामु नरोएको होइन
तर पनि तिमीलाई किन भुल्न सकिएन

हिउँभन्दा पनि गोरी एउटी काली छे
यदाकदा माया लुकाउने अलि जाली छे

काली तिम्रै मुस्कानमा हराउने गर्छु
तिमीलाई देखी निदरीमा कराउने गर्छु