प्रेम कौशल

जीवनमा हन्डर मैले खाएको छु कति कति ।
नभुल्ने ती दु:ख कस्ट पाएको छु कति कति ।

सुख कतै मिल्ला भन्दै भौतारिदा जहीतही
दु:ख पर्दा मन्दिरमा धाएको छु कति कति ।

जीवनदेखि थाकिसके तिमीलाई गुमाइसके
यस्तै गीत मैले पनि गाएको छु कति कति ।

गजल

आफ्नै मुटु आगो बाली ताप्न सकिन ।
छुट्टीएर जाने मन गाब्न सकिन ।

धन देख्यौ ठुलो कुरा माया चाहिनौ
तिम्रो लागि आँफै पैसा छाप्न सकिन ।

बिछोडले मन चर्की आँखा रसिदा
बग्ने आँसु अंन्जुलीमा थाप्न सकिन ।

जती चोट दिन्छौ तिमी लिन्छु हाँसेर
आसिश नै दिन्छु म सराप्न सकिन ।

आँफै सामु ल्याउँ भन्छु जान्छौ टाढेर
भावनाको दुरी हाम्रो नाप्न सकिन ।

प्रेम कौशल

पशु जस्तै मान्छेको बिक्री हुनु हुँदैन
हात खुट्टा बाँधिने सिक्री हुनु हुँदैन

नहुने त्यो के छ, नारी गर्न नसक्ने ?
परी आए गर्छन सबै फिक्री हुनु हुँदैन

मान्छे सबै एउटै, जात किन फरक?
नमिल्ने यी कुराको जिक्री हुनु हुँदैन

हेर्दा यतै भए पनि कता कता हुन्छु अचेल
रात सँगै एकान्तमा उनी सम्झी रुन्छु अचेल

माया दिदा पीडा मिल्ने विश्वास गरे फेरि धोका
त्यसैले त पीडा सबै आँशुले नै धुन्छु अचेल

नगरेको बात लायौ हिड्दा हिड्दै साथ छाड्यौ
बदनामी धोके बाज यस्तै यस्तै सुन्छु अचेल

गजल

अन्याय गर्नु हुदैन कोही ।
भोकले मर्नु हुदैन कोही ।

धर्तिमा सबै बाँच्नै त पर्छ
जालमा पर्नु हुदैन कोही ।

बोल्नेको पिठो बिकोस तर
भ्रमै त छर्नु हुदैन कोही ।

मायाले हामी सं-सगै बसौ
घृणा सर्नु हुदैन कोही ।

को सानो ठुलो?मान्छे हौ सबै
जातले झर्नु हुदैन कोही ।

प्रेम कौशल
दक्षिण कोरिया

फक्रेर फूल झरेको देखेँ ।
सृष्ट्रिले आँफै हरेको देखेँ ।

ईश्वर किन निर्दयी बन्छ
सबैको जीवन मरेको देखेँ ।

पापले कुण्ड भरेको मान्छे,
ढुङ्गाको पाउ परेको देखेँ ।