चेतन कार्की

कस्तुरी ए ! बास आउँछ भन्छन्
सुनमाया आउँदैन त्यो किन ? हो यो दिनैमा

छोरीको जन्म हारेको कर्म, कहाँको जन्म भोग कहाँ
जाँदैछ चेली, आँशु समेटी, माइतीलाई छोडी यहाँ

केटा –
बैनीको दया छ भने रोदी घरमा दाइ नाच्यो नभने

जतिको माया मेचीलाई, उति महाकालीलाई
मायाले बाँधी लौन लौ, कोशी र कर्णालीलाई

केटा-
हेर मर्दले आँटे नि वर्ष दिन भन्छन
आइमाइले आँटे नि एकै छिन
म धाउन लागेको दुई वर्ष पुग्यो नि
तिमीले आँट्ने कुन दिन रे
कान्छी हे कान्छी!
कान्छी केही त बोलन हे मनको कुरा खोलन
म मादल घनघन घनकाउँला तिमी जुरेली जस्तै नाचन

ढुङ्गाझै साह्रोेे छातीमा हजुर, गीत पिरतीको
ढोक्किन पुगी, टुक्राटुक्रा भई छरिएछ
इमान बेची, ढाडिएका, मर्ुदाहरू माझ
देशको गीत, गाउने ठूलो, भूल गरिएछ
त्यसैले भन्थे, बूढा र पाका, बाबु मनको बह
कसैलाई पनि, न कह बाबु कसैलाई न कह