सिताराम कार्की

सारा छन्द मिठास भो मधुसरी कस्तो मिठो मोहनी ।
याहाँ छन्द चल्यो उता गगनको चम्केछ त्यो चाँदनी ।।
कोहो भन्छ र बोल्छ कोयल कतै आखीर त्यै छन्द भो ।
तेही छन्द सुनेर आज वनमा हावा उतै मन्द भो ।।

लाग्दा घाउ चल्यो भने विरहमा यै छन्द भो ओखती ।
मेरा कान सुनेर छन्द जहिले खै यी अघाए कती ।।
बग्छीन् छन्दमहाँ अझै नि सरिता डाकी मलाई पनी ।
मै त्याँ हुन्छु किनारमा र उसले पौडेर जाऊ भनी ।।

तिम्रो प्यार अती भएर कहिले पोखेछु मन्का कुरा।
उल्टै यो दिलमा बसेर किन हो रोप्यौ तिमीले छुरा।।
तिम्रो निम्ति भनेर यो हृदयमा राखेर तिम्रो छवी।
काँ छाडेर गयौ र आज दिनमा खै भो उज्यालो रवी।।

चोखो प्रेम गरेर यो नजरमा मैले लुकाको थिएँ।
भन्देऊ न मलाइ नै हृदय त्यो कैले दुखाको थिएँ।।
वैली फूल झरी गए कुसुमले छायाँ हटाई गए।
मेरै मित्र बनेर बादल अझै आँशू खसाई गए।।

जानिन लेख्न चिठिमा ऊसलाई लेखेर के दिँऊ,
हाँसेर आईन् छेवैमा ऊसलाई देखेर के दिँऊ
थापेर हात ऊसले मागीन् न रुमाल थियो.
न थियो फूल बाटोमा ऊसलाई
छेकेर के दिँऊ
के छ र त्यस्तो कोसेली दिने र दिँऊ भने
माया नै माया मुटुमा ऊसलाई भेटेर के दिँऊ

साम्नेमा त जस्ले नि हेर्छन्
फर्केर हेरे पो माया हुन्थ्यो
दुनियाँ सबै हतारमा कसैले
पर्खेर हेरे पो माया हुन्थ्यो