चूडामणि रेग्मी

१ माघ आठ जाने थियो गयो पनि हिजो
जो ताण्डव हुने थियो भयो त्यो नै हिजो

वुढो छौ ! के गर्छौ ! भनिकन गलायौ !सव मिल्यौ !
कठै !आयो कालो अव समय ! यस्तो पनि भन्यौ !
अरे !तर्साएरै डर पनि नवढ्ने पनि वढ्यो !
अत्यायौ के गर्ने ! तन पनि वुढो ! झन् मन वुढो !

( रस्व प्रयोग वारे – वुढोको वु तद्भव शव्दको थालनी र माझको इ उ रस्व लेख्ने नीति अनुसार। मिल्यौ ,भन्यौ ,वढ्योको प्रयोग नयाँ होइन – भानु ,लेखनाथ हुँदै चलेको। १ उदाहरण -सुन्यौ भाइ सन्सार्म़ा शरिर अति कच्चा छ जनको। )

हामी भाले र पोथी सँग स-ग गुँडमा भव्य प्रासाद ठानी।
पानी होस् ! घाम जे होस् ! प्रकृति कठिनता हुन्छ सामान्य ठानी।
वस्छौं ! सानन्द उड्छौं क्षितिज यहीभरि ! दूर थाहा कहाँ छ ?
आफ्ना प्यारा वचेरा पनि सँग यदि छन् ! लाग्छ – यो विश्व हाँस्छ !

धेरै नै अपमान खप्नु छ खेपें वठ्याइँ ता रोजिन
धेरै लाभ लागे तथापि कहिल्यै त्यो हानि ता सोचिन
माथिल्लो पदको निमित्त कहिल्यै गोडाहरु ढोगिन
खाँदै गुन्द्रुक भात वस्छु मजाले त्यो सोख नै सोचिन

केही ७० वर्ष माथिका (१८३ जना) साहित्यकारलाई भानु पुरस्कारले नेपाल सरकारको १ मन्त्रालयले सम्मान गर्ने भयो। साहित्यकारलाई रित्तो हात किन पठाउने भन्ने आशयले होला, १०,०० ० हजार नगद पनि दिने भयो।

माथि उठायो जुहीले मलाई
डाँडा कटायो जुहीले मलाई
क्या ढुक्क बस्थे बुढी नातिसाथ
जात्रा गरायो जुहीले मलाई ।