प्रमोद ढुंगाना

सुकेका फूल किताबका पत्रमा देखेर याद ताजा भो
समयले कुल्चिएर थोत्रिएका पाना देखेर याद ताजा भो

आधा उघारिएको त्यो झ्यालमा आँखा टाँस्नु
एकझल्को पाउन उनको बाटोको पर्खालमा बस्नु
उनी हिँड्ने बाटोमा ओहरदोहर गर्ने त्यो बेफुर्सदिलो पल
जीवनको यात्रामा कतै छुटेको त्यो अमूल्य पल
धमिलो धुलिएको तस्विर पुरानो देखेर याद ताजा भो
समयले कुल्चिएर थोत्रिएका पाना देखेर याद ताजा भो

पर्खाइ छ आँखाभरि रुवाइ छ आँखाभरि
आँखा हिँडे धेरै बाटो थकाइ छ आँखाभरि

धेरैपल्ट झस्काई हिँडे बाटो हिँड्ने बटुवाहरू
कैयौंपल्ट झुक्याई हिँडे उस्तै लाग्ने मुहारहरू
रित्तै हिँडे आँखा मेरा बिझाइ छ आँखाभरि
आँखा हिँडे धेरै बाटो थकाइ छ आँखाभरि

फूलको रङ्गमा जीवनको रङ्ग खोज्छु
मुस्कानको रहस्य म त फूलैसँग सोध्छु
भन्छु सधैँ सिकाइदेउन मुस्कुराउन
जीवनमा पनि यस्तै रङ्ग ल्याउन

कसरी नभनुँ म तिमीसँग टाढा हुँदा
मन यो दुख्छ
आफ्नो नभन ठिकै छ मलाई त
सम्झिदिए पुग्छ

यो मन ढुङ्गा भए कति जाती हुन्थ्यो
न त चोट हुन्थ्यो न त हुन्थ्यो माया
यति मुटु दुख्दा पनि किन लाग्छ माया

खुसीहरू तर्की हिँडे जिन्दगी नै भो अँध्यारो
टुटिसकेको सपना पनि लागिरहन्छ प्यारो
छलुँ भन्छु छलिँदैन पछि लाग्छ छाँया
यति मुटु दुख्दा पनि किन लाग्छ माया

जस्तो छ यहाँ त्यस्तै नै चल्छ
यस्तै छ यहाँ यस्तै नै चल्छ
चले पनि चल्छ यहाँ नचले’नी चल्छ
चुप लाग धैरै नबोल
भित्ताको’नी हुन्छ कान
सावधान !

तिमीसँग हिँड्दा यस्तो लाग्छ
पुग्नुपर्ने ठाउँ नआए हुन्थ्यो
यो यात्रा यस्तै चलिरहे सधैँ
जिन्दगी, जिन्दगी जस्तै हुन्थ्यो

भीडका नबुझिने हल्लाभन्दा टाढा
आवाजै आवाजको शून्यताभन्दा टाढा
आफ्नै पाइलाका आवाजहरू सुन्दै
आफ्नै ढुकढुकीका आवाजहरू सुन्दै
हिँडिरहन पाए कस्तो हुन्थ्यो
जिन्दगी, जिन्दगी जस्तै हुन्थ्यो