अमृता पाैडेल 'असीम'

कविता
‘कोरोना’

यो उराठ वस्तीमा,
कोठाको शुनसान एकान्तमा एक्लै पल्टिरहेको म!
यो समय,
एउटै पिँजडाभित्र बन्द आवाजले,
कताकता पीडाबोध गराए झैं,
महसुस गरें,
चिरबिर-चिरबिर चराको मधुर स्वर,
पछ्याउँदै प्रकृतिलाई नियाल्दा,
कति उराठ लाग्दो माैसम ।
ओहो ! कस्तो विडम्बना ??????
‘मानिस’ अनि ‘लकडाउन’
।१।

यो अँध्यारो गल्ली, यो पसारिएको सडक, यो शुनसान शहरको रमझम कठै,
एकै धक्कामा आज माैन छ।
एक–अर्काको साथमा रमाईरहेका जोडी,
कुँदिरहेका साधन,दाैडिरहेका मानिस,
अचानक रोकिएछन् ।
ओहो ! ‘कोरोना’ विश्वयुद्ध
भन्दा पनि बढी तिमी खतरनाक,
तिमी त डरलाग्दो महामारी,