स्मृति र विस्मृतिका मधुर सुनामीमा फँसेको छु-म यतिखेर।
म बीसको दशकमा मोरङमा जन्मिएको हुँ। औंलाको तरानले भर्खरभर्खर मुक्ति पाएका बेला पहाडबाट मधेश झरेका बूढापाकाहरू ऊ बेलामा भन्थे, ‘मोरङमा एक रूपैयाँको अन्नले बाँचुन्जेल खान र मरेपछि किरिया गर्न पुग्छ।’ यसो किन भनियो होला? पछिसम्म पनि गहिरिएर सोच्थेँ, म।
दुईजना साथीहरू ओच्छ्यानमा ल्याप्टप र मोबाईलमा व्यस्त भएको बेला भितामा झुन्डिएको घडीमा रातको १०:१५ भएको छ । भित्तामा झुण्डेको घडीको एकोहोरो टिकटिक आवाजलेले मेरो मनमा अनेक कुरा खेल्न थाले । खाना खाइयो अब पल्टिनुपर्ला जस्तो छ, बहिर जाउँ भने पनि कता जानु, गर्मी छ । यो फेसबूक पनि कति चलाउनु । विदेश आएको पनि ३ वर्ष पूरा हुन लाग्यो । दसैं पनि नजिक आउँदैछ, नेपालमा भएको भए कति रमाइलो हुन्थ्यो । यहाँ त खाली काममात्र, बिहान चाँडै उठेर कार्यालय गयो, ४ घण्टा काम गरेर कोठामा आएर खान खाएर सुत्यो, अनि फेरि एकैक्षणमा कार्यालय जाने समय भइजान्छ । दिनमा दुईपटक कार्यालय, दुईपटक खाना अनि दुईपटक सुत्नेबाहेक अरू कुनै काम छैन यहाँ ।
