सृजना न्यौपाने

असिना झैं आँशु ढिका नझरेको हैन
मैले जति तिमीले माया नगरेको हैन ।।

दुख्दा मुटु मेरो साथ दिएको नै थियौ
खुसी हुँदा सँग-सँगै नरमेको हैन ।।

एकान्तमा तिम्रो साथमा रमाएको याद आयो
मेरै हौ नि भन्दै हात समाएको याद आयो ।।

टोलाएर बस्दा तिमी आँखा अघि नाचिदिन्थेँ
कुनै साँझ रातो गुलाव थमाएको याद आयो ।।

देखाएर आशा कति झुक्याउँछौ जाली नेता
संविधान भंग भयो अब खान्छौ छाली नेता ।।

जनताको मर्म कहिले बुझ्न सक्छौ तिमीहरू
कुकुर जस्तै झगडामा झुलिरहन्छौ खाली नेता ।।

खै त कहाँ गयो फेरि हाम्रो संविधान
कहिले बन्ला समावेसी राम्रो संविधान ।

नेताहरू कहिलेसम्म गर्छौ गफ मात्र
बनाउन कति गार्‍हो चाम्रो संविधान ।

संविधान लेख्ने कलम बन्न बाँकी नै छ
कति कति माग रैछ गन्न बाँकी नै छ ।।

सभासदको पद पाएँ, भत्ता खान पाएँ
भन्दै बसे म्याद अझै टन्न बाँकी नै छ ।।

विश्वासघाती, राष्ट्रघाती चाहिँदैन नेताहरू
बिरुद्धमा जनवादी चाहिँदैन नेताहरू ।।

ठूला आशा देखाउँदै फनफनि घुमी हिंड्ने
जनपीडक कुनै वादी चाहिँदैन नेताहरू ।।

रगतको खोलासँगै बग्यो देशको माटो
निर्दोषीको ज्यान लिँदै खस्यो देशको माटो ।

आफ्नै बाटो बिरानो भो चिनिँदैन मित्र
छुरा धसी खुन पिई रंग्यो देशको माटो ।

जिन्दगीमा बाँच्नलाई आश बाँकी थियो
जोगाएको अलिकति सास बाँकी थियो

गरिबीको रेखाभित्र खुम्चिएरै बसेँ
छाक टार्न अन्न दुई गाँस बाँकी थियो

फूल सम्झी टिप्न खोजें ओइलिएको पात रैछ
आफ्नो भनी साथ दिएँ कुल्ची हिंड्ने लात रैछ

सोचिरहें जीवनभरि होला एउटै मुटु भनी
तिमीलाई आफ्नो ठान्नु मात्र ठूलो घात रैछ

किन सोध्छौ दुख्यो ? भनी अचानो हुँ जान तिमी
जति काट दुख्ने छैन रुँदिन म मान तिमी ।

टुक्रा टुक्रा पारे पनि हुने छैन केही अब
तिम्रा लगि मरिसकें लासै सरि ठान तिमी ।