सन्तोष काफ्ले
मान्छेमा मान्छे हुन्छ चोट नदेऊनभन्नु कहिल्यै पिएर गयो
नभन्नु कहिल्यै पिएर गयो फाटेको मुटु सिएर गयो
सिएको मुटु बाँकी रहेछ त्यही पनि उनलाई दिएर गयो
सबै हुँदा त घाम र जुन हाँसो र खुसी उज्यालो थियो
उनी नहुदा हजार लाख पीडा र आँसु लिएर गयो
चाहना थिए सपना थिए सँग-सँगै यात्रा भन्थ्यो
खुसी र चिन्ता मन भुलाउने साथीहरू ती थिए गयो
आकासबाट बर्सियो झरी हिम्मत कसको तगारो हाल्ने
मायाको पहाड उनले जोगाइनन् अखिरमा भत्किएर गयो
खहरे सुके केको भो चिन्ता सगर सुके भयो हाहाकार
मनको सागर सुकेछ क्यारे पिउदा पिउदै रित्तिएर गयो
syanghasahitaya.wordpress.com