spandan

काठमाडौँको त मति अँध्यारो
छन चिल्ला गाडी जति अँध्यारो

त्यो सिंहदरबार घण्टागर
ठुला-ठुला महल अति अँध्यारो

नभन्नु कहिल्यै पिएर गयो फाटेको मुटु सिएर गयो
सिएको मुटु बाँकी रहेछ त्यही पनि उनलाई दिएर गयो

सबै हुँदा त घाम र जुन हाँसो र खुसी उज्यालो थियो
उनी नहुदा हजार लाख पीडा र आँसु लिएर गयो

चाहना थिए सपना थिए सँग-सँगै यात्रा भन्थ्यो
खुसी र चिन्ता मन भुलाउने साथीहरू ती थिए गयो

आकासबाट बर्सियो झरी हिम्मत कसको तगारो हाल्ने
मायाको पहाड उनले जोगाइनन् अखिरमा भत्किएर गयो

खहरे सुके केको भो चिन्ता सगर सुके भयो हाहाकार
मनको सागर सुकेछ क्यारे पिउदा पिउदै रित्तिएर गयो

syanghasahitaya.wordpress.com

हली दाइ फालेको लुगा किन ?
कामी दाइ बालेको लुगा किन ?

सिउँदा सिउँदै जीवन गयो तिम्रो
दमै दाइ टालेको लुगा किन ?

दुनिया हेर्न खोजेको थियो ऊ
फराकिलो दुनिया
सयौं भारी लोडले थाम्न नसकेर

बेहोस भन्दा जाओस् बरू सातो अलिकित
चाहिएको छ सिरेटोमा तातो अलिकित

कति गर्नु आराधाना ब्रत बसी-बसी
माग वरु शिवजीसँग बाटो अलिकित

एउटा सेतो कार
मेरो जीवनको दैनिकी बनिरहेछ
कारमा सँग हिड्छ
न म कारसँग हिड्छु

म
सोच्दथें
साथ यस्तो होस्

कलकलाउदै बगिरहेको
शान्त छहराले
घरि-घरि
काउकुती लगाएर जिस्काए जस्तै

कसैले बालिदिन्छन सुरुमा
ठुलो कस्ट साथ
निभ्न दिंदैनन हावा हुरी र पानी छेकेर
सुरु गर्छ आफैं बल्न
जति बल्छ घट्दै जान थाल्छ
खरानीमा बदलिन्छ
चुरोट र चुरोटको जीवन

अजब हुन खोज्दैछ मेरो देश
अताली रुन खोज्दैछ मेरो देश