प्रातकालको पुष्प लतिका बनेर,
म एक आकाश शित पिउँछु र
चाँदी टल्किन्छु,
यो हिमाल बिहीन देशमा
एक झोंका बयली बतास
मलाई स्पर्श गर्दै
तिम्रो आभास दिएर जान्छन् !
एकहुल आशातित मानव झुण्डहरू
सुनसान रातमा सुन्दर सपना खोज्न निस्केकाछन्,
रात आफैं अँध्यारो बाँचेको छ
खै के बाटो देखाउला
उज्यालो दिन आफैंमा सुन्दर सपना हो,
तर लम्पट सुतेर भर्याङमुनि
मुहारमा घामको आभा छेक्छ मान्छे,
प्रातकालको पुष्प लतिका बनेर,